Złoty wiek muzyki w Polsce
Posted: August 19th, 2009 | Author: admin | Filed under: Nowinki ze świata książki | Tags: biblioteka narodowa, złoty wiek muzyki w polsce | No Comments »Biblioteka Narodowa serdecznie zaprasza na wyjątkowy uroczysty koncert „Złoty wiek muzyki w Polsce”, który odbędzie się 28 sierpnia 2009 r. o godz. 19. 30 w kościele Nawiedzenia NMP w Warszawie (ul. Przyrynek 2).
Podczas koncertu Polski Chór Kameralny pod dyrekcją Jana Łukaszewskiego wykona utwory Jerzego Libana z Legnicy, Wacława z Szamotuł, Marcina Leopolity, Mikołaja Gomółki, Mikołaja Zieleńskiego, Andreasa Hakenbergera oraz kompozytorów włoskich związanych z polskim dworem królewskim. Główną atrakcją koncertu będzie współczesne prawykonanie, po ponad czterystu latach, dwuchórowej mszy w formie echa: Missa super Iniquos odio habui znanego włoskiego kompozytora Luki Marenzia, który w latach 1595-1597 kierował kapelą królewską na dworze Zygmunta III Wazy. Marenzio osobiście poprowadził jej prawykonanie w 1596 r. dla uświetnienia spotkania dyplomatycznego z okazji wizyty nuncjusza papieskiego w Warszawie. Dopiero niedawno odnaleziono pełną wersję utworu, odpisaną niegdyś w środowisku śląskim.
Koncert organizowany wspólnie z Urzędem Miasta Stołecznego Warszawy jest jednym z wydarzeń towarzyszących międzynarodowej konferencji muzykologicznej „The Musical Heritage of the Jagiellonian Era in Central and Eastern European Countries”. Koncert jest otwarty dla szerokiej publiczności.
* * * *
U schyłku 1595 r. przybył z Rzymu do Krakowa jeden z najwybitniejszych kompozytorów swoich czasów, sławny przede wszystkim jako twórca madrygałów, Luka Marenzio (ur. 1553 lub 1554 w Coccaglio k. Brescii, zm 1599 w Rzymie). Został on kapelmistrzem zorganizowanego przez Zygmunta III Wazę włoskiego zespołu wokalno-instrumentalnego, liczącego, zgodnie ze źródłem pochodzącym z marca 1596 r., razem z maestro di cappella 23 osoby. Pobyt Luki Marenzia w Rzeczypospolitej około dwóch lat. Dotąd udało się znaleźć tylko dwie źródłowe wzmianki potwierdzające udział Marenzia w konkretnych wykonaniach muzycznych, które miały miejsce w Polsce. Obie zawiera rękopiśmienny diariusz z podróży Giovanniego Paola Mucantego, papieskiego mistrza ceremonii, który towarzyszył kardynałowi Enrico Caetaniemu w jego misji do Zygmunta III Wazy. Mucante, opisując niedzielne msze święte w warszawskiej kolegiacie św. Jana Chrzciciela w końcu września i pierwszej połowie października 1596 r. z udziałem dworu i kardynała-legata, wspomniał o ich oprawie muzycznej w wykonaniu kapeli włoskiej pod kierunkiem Luki Marenzia. Relacjonując uroczystą mszę z 13 października tego roku Mucante napisał, że muzycy wykonali nowo skomponowaną przez Marzenia mszę, przeznaczoną na dwa chóry, a napisaną w taki sposób, że wszystkie słowa były powtarzane przez jeden i drugi chór w formie echa. Do niedawna panowało przekonanie, że wśród nielicznych zachowanych mszy Luki Marenzia nie ma utworu, który odpowiadałby temu opisowi. Obecnie, dzięki udostępnieniu po upadku muru berlińskiego w Staatsbibliothek Preußischer Kulturbesitz w dawnym Berlinie Wschodnim rękopisów muzycznych tworzących tzw. kolekcję Emila Bohna, do II wojny światowej należącą do Stadtbibliothek we Wrocławiu, wiemy, że taką kompozycją mogła być Missa super Iniquos odio habui, oparta na materiale muzycznym 8-głosowego dwuchórowego motetu Marenzia Iniquos odio habui, zachowana w odpisie sporządzonym we Wrocławiu w 1602 r. Zanim można było zapoznać się z tym źródłem muzykolodzy znali Missa super Iniquos odio habui Marenzia z innych przekazów wykorzystywanych w środkowoeuropejskich środowiskach luterańskich, w których została ona skrócona do dwóch części (Kyrie i Gloria), a w porównaniu z zapisem z kolekcji Bohna zawierała także pewne zmiany, które zatarły znany z relacji Mucantego efekt. W takiej wersji msza została wydana, była wykonywana i nagrana.
Leave a Reply