Pytanie zadane w tytule stawia sobie zapewne każdy w jakimś okresie życia. Nikt jednak nie jest tak dociekliwy, jak Mary Roach, która odwiedziła prawie każde miejsce z trupem związane. Co z tego wyszło?

Zwłoki to superbohaterowie. Żywi nie mają ułamka takiej wytrzymałości, jaką zmarli otrzymują po śmierci. A przechodzą wiele. Zrzuca się ich z wysokich budynków, wkłada do samochodów, by przeprowadzać crash testy czy strzela się z różnego rodzaju amunicji.

Ich bohaterstwo wychwytuje Mary Roach w “Sztywniaku”. Z humorem opisuje widoki, od których można zwrócić od razu śniadanie, obiadek czy kolację. Trupi odór ciągnie się za nią jeszcze długo, lecz ona niestrudzenie bada temat.

Balsamowanie, studenci medycyny czy szaleńcy zajmują sporą część książki. Mimo, że autorka wierzy nauce, znów, podobnie jak w “Duchu”, zajmuje się istnieniem duszy i jej sceptycyzm w tej materii przestaje przekonywać. Dlatego dobrze, że wraca do tematów sztywniackich, które wbrew nazwie, podobają się i to bardzo.

Dużo ciekawych książek źródłowych, do których warto sięgnąć mamy opisane w bibliografii. Widać po tym spisie wyraźnie, że nasz wydawniczy przemysł w tej materii jest daleko za murzynami. I trudno będzie nam trupią literaturę dogonić.

Miejmy nadzieję, że zapowiadany na kwiecień “Bzyk” okaże się równie dobry, co dwie premiery tego tygodnia.

“Sztywniak. Osobliwe życie nieboszczyków”
Mary Roach
Znak
2010

Leave a Reply