II wojna światowa doczekała się opisów w wielu książkach poruszających różne tematy. Jednak “Doktorzy z piekła rodem” wysuwają się na czoło publikacji, które pokazują bezwzględność osób przysięgających w każdych warunkach ratować ludzkie życie.
Doktorzy z piekła rodem to wstrząsająca opowieść o jednej z najmroczniejszych kart w historii – nazistowskich eksperymentach medycznych przeprowadzanych na więźniach obozów koncentracyjnych. Autorka była najmłodszym z dziennikarzy relacjonujących przebieg Procesów Norymberskich, podczas których świat poznał szokującą prawdę o zbrodniach oprawców w białych fartuchach.
“Doktorzy z piekła rodem”
Vivien Spitz
2009
Początek radzę odrzucić – podróż ze Stanów do Europy nie jest opisem najwyższej jakości. Podobnie jak warunki, w których autorka przebywała. Skupmy się na samych procesach.
Podzielone na bloki tematyczne pokazują okrucieństwo lekarzy III Rzeszy. Zatruwanie, amputowanie kończyn czy badania nad ogrzewaniem ludzkiego ciała, które uległo mocnemu wyziębieniu – to tylko niektóre chore eksperymenty, jakie miały miejsce w obozach koncentracyjnych.
Zarażanie malarią czy innymi chorobami miało pomóc wynaleźć odpowiednie lekarstwo dla żołnierzy niemieckich walczących w Afryce. Chore uzasadnienia zalewają zeznania oskarżonych lekarzy, którzy nie przyznali się do winy.
Najstraszniejsze jednak są zdjęcia. Amputowane zdrowe kończyny, zdeformowane ciała na skutek niepotrzebnych operacji. Autorka opisuje jeszcze dowody filmowe pokazywane podczas rozpraw, które ostatecznie potwierdziły te wielkie zbrodnie wobec ludzkości.
Zeznania świadków (głównie Polaków) nie pozostawiają na oprawcach suchej nitki. Warto przeczytać, bo książek cytujących i pokazujących takie źródła jest mało…
Najlepszy według mnie zbiór opowiadań Stephena Kinga, który mistrzem krótkiej formy nie jest.
Opowiadania zawarte w tym zbiorze powstały, kiedy Stephen King był dopiero u progu wielkiej kariery, a krytycy wyrażali się o jego twórczości sceptycznie. I rzeczywiście w części mieli rację.
Opowiadania takie jak “Magiel” czy “Ciężarówki” nie przynoszą chluby pisarskiemu warsztatowi Kinga. O dziwo jednak oba doczekały się ekranizacji – równie kiepskich, co literackie pierwowzory. “Kosiarz trawy” jest już zdecydowanie lepszy, chociaż też wpisuje się w nurt nieudanych prób literackich Stephena K. Dlatego przejdźmy do lepszych rzeczy znajdujących się w zbiorze.
“Wiem, czego ci (po)trzeba” jest opowiadaniem, które tygryski lubią najbardziej. Napięcie rośnie w miarę czytania, kult voo doo i trochę innej magii podobać się musi. Podobnie jak “Cmentarna szychta”, gdzie King czerpie garścią z Lovecrafta. “Ostatni szczebel w drabinie” mimo, że grozy w nim brak – też chwyta za te struny, które wrażliwe są na pisaninę Kinga.
Jak zwykle ciekawa narracja oraz obszerny wstęp, w którym autor wyjaśnia nam co, jak i dlaczego. Czy można chcieć czegoś więcej?
Dobrze wydane dziełko Kinga do poczytania i posiadania na jednej z wyższych półek.
Po przeczytaniu przereklamowanej książki “Być jak Steve” nasuwa się parę ciekawych wniosków.
Nie można odmawiać Steve’owi Jobsowi wkładu w rozwój nowych technologii. iPod, iTunes, mac booki zmieniły nudne korzystanie z komputera w styl życia, który wielu zadowala. Twarda ręka i dbanie o szczegóły plus szczególna moc przekonywania pozwoliły wyciągnąć Jabłuszko z finansowego dołka.
„Ludzie nie wiedzą, czego chcą, dopóki im tego nie pokażesz”.
Steve w książce Kahneya jawi się jako guru gurów, którego każde słowo/fraza/opowiastka jest przyczyną do napisania długiej i chwalącej go rozprawy. Gdzieś jednak pojawiają się nagłe i nietłumaczone zwolnienia pracowników. Wychodzi na jaw upór, który nie pomaga konkurować Apple z innymi (metody schładzania komputerów). Parę projektów nie ogląda światła dziennego (i do końca nie wiadomo dlaczego).
Nareszcie ktoś nieśmiało napisał o wadach pana w czarnym golfiku. Kultowa osoba ma wady? Oczywiście i szkoda, że samemu Jobsowi trudno się do nich przyznawać. W kulcie super produktów pojawiają się ryski, które wątpiącym pozwolą jeszcze bardziej wyznawać swój pesymizm. Niestety ślepo wierzący nadal będą potulnie dawać się wciągać w gierkę zwaną Apple.
Wydaje się, że autor chciałby pisać całą prawdę o panu SJ jednak mit, jaki wykształcił się w świecie nie powala mu na to. Szkoda, bo ochów i achów mamy wiele, a krytycznej oceny żadnej. Czekać więc wypada na kolejną – miejmy nadzieję, dogłębniejszą książkę.
“Być jak Steve Jobs. Jeśli chodzi o pomysły, wszystko jest dozwolone”
Leander Kahney
wydawnictwo Znak
2010
CZY JESTEŚ SZCZĘŚLIWY? JEŻELI NIE, ZASIĘGNIJ RADY PANA PARKERA PYNE’A, 17 RICHMONT STREET
Takie zdanie rozpoczyna wydany w 1934 roku zbiór opowiadań Agathy Christie, których głównym bohaterem jest Parker Pyne. Niegdyś Parker Pyne opracowywał dane statystyczne dla rządu, ale po przejściu na emeryturę postanowił wykorzystać nabytą wiedzę, aby uszczęśliwiać ludzi oraz rozwiązywać ich problemy. W większości prowadzonych spraw wspierają go urocza Madeleine de Sara oraz przystojny Claude Luttrell.
Tomik nie jest tak popularny jak przgody Herkulesa Poirot czy panny Marple, jednak warto po niego sięgnąć. Ciekawe metody dedukcji, podstawy socjologii i psychologii pozwalają rozwiązywać zespołowi Parkera Pyne’a kolejne sprawy niekryminalne. Kłótnie małżonków, zdrady czy kłamstwa nie są dla nich problemem. Z każdego kłopotu wychodzą zwycięsko.
Mimo wielu sukcesów ich sława nie rozchodzi się pocztą pantoflową. Cały czas bazują na gazetowym ogłoszeniu, które przyciąga kolejnych klientów.
Choć każde kolejne opowiadania są zbudowane w ten sam sposób, bo jednak ciekawy sposób narracji i dedukcji oraz dialog z czytelnikiem wynagradzają nam przeżywanie tego samego po raz wtóry.
Szkoda, że autorka popełniła tylko jeden cykl tak lekkich opowiadań i nie kontynuowała tematu. A szkoda, bo niekryminalne zagadki są w jej wykonaniu równie dobre, co te z trupem w szafie i pod łóżkiem.
Polecam.
“Parker Pyne na tropie”
Agata Christie
wydawnictwo Dolnośląskie
2005
Wywiad z Januszem Beynarem, autorem powieści “Skutki uboczne”, w kanadyjskiej telewizji OMNIA. Materiał udostępniony dzięki uprzejmości: OMNI Television OMNItv.ca
Joe Hill z Kingów na całe szczęście nie potrzebuje używać sławnego nazwiska. Ciekawe opowieści z piekła rodem wystarczają, by nazywać go “kultowym” bez tatusiowej protekcji.
Zwyczajne pudełko w kształcie serca, w którym zostaje wysłany garnitur zawierający ducha jest najważniejszym fetyszem powieści. Ma ono coś z lampy Alladyna i szczęśliwych szkatułek, które (prawie) każdy chce mieć. Do takich ludzi zalicza się Jude Coyne – popularny muzyk, który poleca asystentowi zakupić owe cudo.
Cudo ma jednak feler. Duch to zmarły ojciec jednej z fanek, która pono przez Jude popełniła samobójstwo. Tatuś chce podręczyć muzyka aż do grobowej deski. Plany jego zostają jednak skutecznie pokrzyżowane.
Ma Joe wyobraźnię. Duch, który pała żądzą zemsty sam w sobie nie jest nowy. Jednak to, co dzieje się w trakcie całego aktu “zemsty” już tak. Autor zgłębił zagadnienia okultyzmu i nie wykazuje braku wiedzy z tej dziedziny. Co więcej – opisywane z pieczołowitością szczegóły zasługują na uznanie. Wisienką na torcie są seanse spirytystyczne z klasycznym oprzyrządowaniem. Łza się w oku kręci…
Doskonały język młodego Kinga sprawia, że nastrój grozy, pomimo szybkiego ujawnienia sprawcy wszystkich nieszczęść, nie mija. Jednak cały artyzm słowa widać w “Upiorach XX wieku”. Dłuższa forma gdzieś zabija te smaczki Joe Hilla znanego mi jako autor tej pozycji.
“Pudełko w kształcie serca” to debiut Joe Hilla. Takich debiutów życzyłbym sobie więcej. Czekam też na kolejne polskie przekłady dzieł udanego syna ciekawego ojca. Amen.
“Pudełko w kształcie serca”
Joe Hill
Prószyński
2007
Wstrząsający thriller o niszczącej sile blogów internetowych!
Przy autostradzie w Monterey pojawiają się tajemnicze krzyże. Okazuje się, że nie upamiętniają ofiar wypadków, lecz zapowiadają przyszłe zbrodnie. Sprawę przejmuje agentka Biura Śledczego Kalifornii Kathryn Dance. Zabójca, planując poszczególne zbrodnie, sprytnie korzysta z informacji zamieszczone przez ofiary na blogach i w serwisach społecznościowych.
Głównym podejrzanym staje się nastolatek odpowiedzialny za tragiczny wypadek samochodowy, po którym został zaciekle zaatakowany na popularnym blogu. Wykorzystując umiejętności wyćwiczone w grach komputerowych, chłopiec ukrywa się przed organami ścigania.
Ofiar przybywa, a Dance, by powstrzymać falę zbrodni, zwraca się o pomoc do autora blogu, samozwańczego obrońcy moralności, dla którego wolność słowa ma większą wagę niż spokój i bezpieczeństwo mieszkańców Półwyspu Monterey.
Jeffery Deaver
Wielokrotnie nagradzany autor ponad dwudziestu thrillerów psychologicznych. Z wykształcenia dziennikarz i prawnik. Przez kilka lat współpracował z dziennikami „New York Times” i „Wall Street Journal”. Zaliczany jest do grona najbardziej poczytnych i nagradzanych pisarzy amerykańskich, jego powieści były tłumaczone na kilkadziesiąt języków, dwie zostały zekranizowane. Światową sławę przyniósł mu „Kolekcjoner Kości”.
Autorki bestsellerowej “Niani w Nowym Jorku” przenoszą nas w świat reality show, gdzie fakty mieszają się z fikcją, a prawdziwe dramaty rozgrywają się za kulisami.
Doktor Nick Trout, autor i narrator, to oddany swojej pracy lekarz weterynarii. Łagodny dla zwierząt, empatyczny dla właścicieli, wyrozumiały dla stażystów i rezydentów, którzy w zawodzie stawiają pierwsze kroki i popełniają gafy. Skomplikowane operacje, trafne diagnozy, fortele, które pozwalają poskromić strach i nieufność zwierzęcych pacjentów i ich przerażonych właścicieli, to jego chleb powszedni.
Napisane w 1932 roku „Narkotyki” są swego rodzaju rozprawą Stanisława Ignacego Witkiewicza z własnymi słabościami, ale też z — panującą wśród jemu współczesnych — opinią na temat jego stylu życia i skłonności do uzależnień. Witkacy opisuje własne stany „pod wpływem”, swoje upadki, słabości, powroty do nałogów, ale i fascynacje. Tekst ten po latach nie traci na świeżości dzięki obrazowości relacji, która jest podstawowym walorem tego dzieła, podczas gdy przesłanie pedagogiczne pozostaje mocno wątpliwe.
Galeria zdjęć
(kliknij, aby powiększyć)
Dziś odczytywane „Narkotyki” wydają się nie tylko niezwykłą wycieczką w krainę wyobraźni i językową zabawą, lecz także mimowolnym głosem w dyskusji nad legalizacją miękkich narkotyków. Obecne wydanie zostało opatrzone przypisami, nieznacznie uwspółcześnione, całkowicie zachowany został jednak swobodny, pełen neologizmów, język Witkacego.
O wydawnictwie:
Wydawnictwo Jirafa Roja wydaje współczesną prozę polską i światową ( m.in. Ptakon Witolda Horwatha, Stracony weekend Charlesa Jacksona). Dwie główne serie wydawnictwa to „Zbuntowane książki” (Melanże z Żyletką, Xenna moja miłość Łukasza Gołębiewskiego, Zbuntowane życie Penny’ego Rimbauda, Leaving Las Vegas) oraz publikacje naukowe wydawane pod szyldem „Biblioteka Myśli Społecznej” (m.in. O powstawaniu gatunków Karola Darwina, O naturze wojny Carla von Clausewitza). W ofercie wydawnictwa są także takie klasyki jak: Opowieści o duchach Aleksandra Dumasa, Elias Portolu noblistki Grazii Deleddy oraz Legendy Warszawskie Artura Oppmana. Więcej informacji na stronie: www.jirafaroja.pl
