Optymistyczna Wachowicz – Makowska

“Czas nadziei” nie jest arcydziełem literatury światowej, jednak historia, którą ukazuje z pewnością spodoba się każdemu z nas.

Akcja samej powieści nie jest skomplikowana. Zainspirowana faktami, wciągająca i sprawnie napisana powieść obyczajowa, której bohaterką jest lekarka-pediatra z jednej z warszawskich przychodni. Jej życie upłynęło na samotnym opiekowaniu się chorą matką i pracy zawodowej.

Taki stan jest niewątpliwie depresyjny, jednak w tunelu zaczyna tlić się światełko. Pomimo wieści o chorobie decyduje się na spełnianie marzeń. Wyjeżdża do Rzymu, gdzie dzieją się rzeczy, o których nasza bohaterka nigdy nie marzyła.

Jolanta Makowska jest autorką kilkunastu książek. Nie pomylę się jednak, gdy powiem, że ta właśnie zasługuje na najwyższą uwagę. Historia opisana jest na faktach, a bohaterowie są prawdziwi do szpiku kości.

Autorka lekkim piórem ukazuje nam sytuacje/miejsca/zdarzenia z którymi nietrudno identyfikować się nam w świecie XXI wieku. Samotność głównej bohaterki, która nie ma rodziny jest uniwersalna. Przyczyniło się do tego wszak nasze społeczeństwo, które doktor Stanisławę mijało codziennie gdzieś na ulicy. I choć dawała ona z siebie wszystko, to dopiero wycieczka do innego kraju odmieniła jej los.

Lekkie pióro Wachowicz – Makowskiej sprawia, że książka czyta się sama. Ciekawie jest, gdy właśnie takie historie tworzą Polacy. Dodajmy to tego ładunek optymizmu i już jest ciekawie.

Pozytywna powieść na początek roku. Ciekawe, czym jeszcze zaskoczy nas wydawnictwo Bernardinum?

“Czas nadziei”
Jolana Wachowicz – Makowska
wydawnictwo Bernardinum
2010

admin

W skrócie: Szczęśliwy mąż i ojciec zafascynowany światem literatury i nowych technologii.

Warto także przeczytać:

• PRL w oczach Gutowskiej
• Gryź mała, gryź
• Rick Mofina – SZEŚĆ SEKUND
• Helter skelter
• Kwiaty Koranu też są piękne
• Pisanie to psychoterapia
• Cztery pory roku według Kinga
• Jak się czyta?
• Dlaczego pingwinom nie zamarzają stopy?
• Samozwaniec