23 kwietnia 2010 r. na sali audiowizualnej Muzeum Literatury odbył się koncert Jerzy Milian Group. Zespół wystąpił w projekcie “Jazz i poezja” osnutym na wierszach Jerzego S. Sity do muzyki Krzysztofa Komedy. Wiersze recytował Marek Frąckowiak.
Jerzy Milian Group wystąpił w składzie: Jerzy Milian – wibrafon, Piotr Kałużny – fortepian, Maciej Fortuna – trąbka, Zbigniew Wrombel – kontrabas, Zbigniew Przybyłowicz – perkusja.
Spotkanie odbyło się 7 lutego 2010 o godz. 17:00 w Muzeum Witolda Gombrowicza we Wsoli . Ze Zbigniewem Kruszyńskim wybitnym i wielokrotnie nagradzanym pisarzem, jednym z najważniejszych twórców literatury polskiej ostatnich dwudziestu lat – rozmawiał Tomasz Tyczyński, kierownik Muzeum Gombrowicza. Zbigniew Kruszyński jest autorem m.in. nominowanych do Nagrody Literackiej Nike książek: „Szkice historyczne, „Na lądach i morzach, „Powrót Aleksandra.
Głównym tematem spotkania była ostatnia powieść pisarza pt. „Ostatni raport, traktująca w sposób prowokujący i odkrywczy najnowsze dzieje Polski. Książka ta dotyczy nie tylko spraw ważnych, ale sama jest niezwykle ważnym fragmentem polskiej literatury.
Edukacja seksualna w Polsce leży i na razie nic się nie zmieniło. Jednak książki takie, jak “Wielka księga cipek” pokazuje, że przedmiot ten nie musi być nudny.
Dan Höjer i Gunilla Kvarnström pokazują, że można wychowanie seksualne nie musi być tematem tabu. Z gracją i wielkim wyczuciem rozmawiają z uczennicami, które piszą o swoich doświadczeniach dojrzewania. Zaokrąglone biodra, powiększone brodawki czy owłosienie łonowe jest rzeczą tak prozaiczną i normalną, że aż dziw bierze, że jeszcze nasz kraj nie wziął się za ten temat dokładnie.
Oczywiście nie można zwalać całej odpowiedzialności tylko na szkołę. Także rodzice, którzy nie wiedzą, jak zacząć rozmawiać o sprawach intymnych winni przeczytać tę książkę. Może wtedy unikniemy coraz młodszych matek, które nie zdawały sobie sprawy ze skutków przytulania.
Nie sposób nie wspomnieć o “Małej książce o miesiączce” (wydana również przez wydawnictwo Czarna Owca). To uzupełnia treść zawartą w tej książce. A i język, którym operują autorzy zmienia postrzeganie pewnych słów, które tracą pejoratywne znaczenie.
Doskonała sprawa. Lektura obowiązkowa. A żeby nie było tylko o jednym – jest i “Wielka księga siusiaków”.
“Wielka księga cipek. Bez tabu”
Dan Höjer Gunilla Kvarnström
Czarna Owca
2010
Daniel Silva pokazuje, że dzisiejszy świat pozwala tworzyć spiskowe teorie, których świat jeszcze nie widział.
Krytycy twierdzą, że “Reguły Moskwy” to najlepsza powieść Silvy. Gabriel Allon, agent w stanie spoczynku przez splot dziwnych wypadków zaczyna badać sprawę morderstwa rosyjskiego dziennikarza. Wszystkie tropy prowadzą do Moskwy. W czasie śledztwa okazuje się, że rosyjskie pokolenie związane z KGB ma ochotę na odrodzenie cesarstwa, które rządziło światem.
To nie jest ponura Moskwa z czasów Związku Radzieckiego, ale Moskwa współczesna, pławiąca się w petrodolarowym dostatku i luksusie. To tutaj młode pokolenie wiernych wyznawców Stalina knuje spisek, który pozwoli im odzyskać utracone mocarstwo i rzucić wyzwanie odwiecznemu wrogowi – Stanom Zjednoczonym.
– pisze wydawca.
Środki nie grają roli – liczy się tylko cel.
Daniel Silva pokazuje, że dobra powieść szpiegowska to sztuka. Łatwo jest napisać kilkaset stron o intrydze. Trudniej jest utrzymać czytelnika w zaciekawieniu i napięciu do ostatniego momentu. Autor natomiast po mistrzowsku rozstawia poszczególne klocki opowieści. USA, Rosja i Izrael to mieszanka wybuchowa, która przynosi odpowiedni efekt. Szybkie zwroty akcji i lepsze od bondowskich sceny walki spodobają się najbardziej wybrednym miłośnikom takiej prozy.
Daniel Silva dobrze oddaje realia współczesnego świata. Dokładnie poruszamy się więc po Rosji i innych krajach XXI wieku. Rauty, przyjęcia a z drugiej strony więzienie na Łubiance czy inne mroczne miejsca robią wrażenie. Podobnie jak język powieści. Przyjemny, plastyczny i robiący z tej książki beletrystycznej dzieło ponadczasowe.
Świetna sprawa. Polecam. Książka od 12 maja dostępna w księgarniach.
Zostawianie po sobie wspomnień dla przyszłych pokoleń to sprawa dziś nie trendy. Dlatego “Chłopak z kresów” spodoba się każdemu, kto po niego sięgnie.
Wspomnienia Michała Jaśnikowskiego, chłopskiego syna urodzonego pod koniec XIX wieku na na południowo-wschodnich Kresach Rzeczpospolitej, w województwie stanisławowskim imponują przede wszystkim dokładnością. Ilości śniegu, mróz i morgi, jakie posiadała jego rodzina to niektóre informacje, jakie poznamy czytając “Chłopaka z Kresów”.
Mamy wojny światowe, mamy biedę, mamy choroby. Z drugiej jednak strony mamy sukcesy, zakładanie własnego sklepu oraz budowanie własnego domu. I robi to ten Michał, który jako 14-letni chłopak pracował w kopalni każdy grosz oddając biednej siostrze. Pomimo nieprzychylnych ludzi i braków w wykształceniu upór pozwolił autorowi osiągnąć naprawdę wiele.
Pamiętajmy, że te wspomnienia pisane są z perspektywy czasu. Wielki szacunek dla autora, który pomimo zawikłanych kolei losów przekazuje nam ważne szczegóły dotyczące swojego życia i Polski.
Bo właśnie nasza ojczyzna jest także ważnym bohaterem opowieści. Koleje losu, jakie targały naszą ojczyznę widziane oczyma pana Michała to ciekawe spojrzenie, które da wiele i historykowi i uważnemu czytelnikowi.
Doskonały język i ta nostalgia za upływającymi latami. Melancholia czasem jest też potrzebna.
Antologia horroru wydana przez grabarz.net daje nam niesamowitą dawkę emocji, jakich polski horror powinien dawać.
Przede wszystkim dostajemy do rąk wydanie luksusowe. Mój tomik (nr 009) zajmuje ważne miejsce na książkowej półce. I to dlatego, że antologia ta to zbiór rodzimego horroru. I to dlatego, że poziom jest dość wysoki.
Mamy więc opowiadanie tytułowe, w którym Eliza Berło pokazuje, że korporacja to nie jest fajne miejsce. Przypomina humorem Pratchetta, ma coś z Lovecrafta i paru innych autorów. Robert Cichowlas pokazuje miłość pomiędzy kobietą i mężczyzną. Miłość, która może doprowadzić jedną stronę do … trumny. Hubert Szychowiak to nasz polski Wes Craven. Nie sposób nie napisać o Tomaszu Graczyku i jego fascynującej “Grze”.
11 opowiadań pokazuje, że horror to rozrywka wysublimowana. Rąbanka i krew wszędzie, w dużych ilościach to nie wszystko. Interpretacja, przenośnia i straszne wnioski dla nas na przyszłość to tylko niektóre cechy opowiadań znajdujących się w antologii. Doskonała narracja, trzymanie w napięciu i wywoływanie strachu to kolejne części polskich opowieści.
Chwali się, że internetowe czasopismo wychodzi drukiem. Opowiadaniom, jak i twórcom tego e-dwutygodnika się to należy. Dzięki nim nie jesteśmy pustynią jeśli chodzi o wiedzę na temat szeroko pojętej grozy.
Polski horror ma się dobrze. Fabryka Słów ze swoimi zagranicznymi antologiami może się schować. Polecam Przednia sprawa.
“Czarna kokarda”
Grabarz Polski (www.grabarz.net)
2010
Gen. Waldemar Skrzypczak jesienią 2009 r. odszedł z armii po kontrowersjach wokół jego wypowiedzi o biurokracji w MON, która utrudnia zakupy sprzętu dla żołnierzy na misji.
Przyczyną było kwestionowanie cywilnego nadzoru nad wojskiem. Władza była na generała zła – żołnierze na forach wychwalali dowódcę pod niebiosa. Szum jednak ucichł dość szybko. Pewnie po to, by powstała “Moja wojna”.
Generał oczywiście mówi o opuszczeniu armii. Co naprawdę stało się po 17 sierpnia 2009 roku? Dlaczego Skrzypczak zdecydował się na krytykowanie przełożonych? Który z nich najbardziej zalazł za skórę generowałowi?
Nie samą polityką żyje człowiek. Mamy więc obraz błędów popełnionych w Afganistanie. Z przerażeniem czytamy o układach panujących w Sztabie Generalnym i strachu generałów przed politykami. Dlaczego nie ma szybkich awansów? Dlaczego pomija się ludzi młodych i zdolnych? A promuje miernych i wiernych?
Obraz armii polskiej nie jest jednak tragiczny. Generał Skrzypczak podchodzi z ironią do niektórych wad naszych żołnierzy. Mówi też dużo o ich odwadze i zaangażowaniu, które czasem wygrywa z brakiem sprzętowym i finansowym. Generał stara się oddać obraz armii takiej, jaka jest naprawdę.
Autor choć pisze tylko o wydarzeniach dotyczących głównie swojej osoby daje informacje, które winny wywołać szerszą dyskusję. Armia ma być profesjonalna, więc błędy wytknięte przez generała muszą zostać naprawione. Nie ma już zamiatania pod dywan. Czy jednak znów informacje ważne nie zostaną zakrzyczane przez informacyjną papkę?
Jak należy interpretować kalendarz Majów i czy rzeczywiście jest w nim ostrzeżenie o grożącej zagładzie?
Wizji roku 2012 coraz więcej, a Patrick Geryl i inni prześcigają się w pomysłach, jak ocalić ludzkość. Budujemy arkę czy schronimy się w bunkrze w wysokich górach? Przepowiednie Nostradamusa, proroctwa Malachiasza i wielu innych wizjonerów apokalipsy. Co na to naukowcy?
Autor posługuje się faktami, nie domysłami. Nie straszy, lecz daje nadzieję, a przede wszystkim przedstawia alternatywne scenariusze roku 2012. Zapowiedzi końca świata rozbudzają wyobraźnię, zamiast się jednak bać, lepiej zapoznać się z opiniami fachowców.
“Część z nas świadoma jest konieczności procesu oczyszczenia, który dokonuje się teraz, na finiszu Wielkiego Cyklu Majów. Natomiast jeśli ktoś wierzy wizjom Patrika Geryla i woli się bać, ma do tego prawo. Lęk mamy zakodowany w genach. Od tysiącleci jesteśmy straszeni Sądem Ostatecznym.”
Hanna Kotwicka, badaczka kultury Majów i ich kalendarza
Piotr Kitrasiewicz ( ur. 1962 r., Warszawa). Dziennikarz, z wykształcenia filolog i kulturoznawca. Wydał dwa tomiki wierszy: ,,Cień inkwizytora” i ,,Kochankowie”; zbiór krótkich form dramaturgicznych pt ,,Morderstwo w Senacie”, zrealizowanych na radiowej antenie oraz szkice literackie: ,,Sekrety pisarzy”, „Pisarze zapomniani” oraz „Sherlock Holmes i koledzy”. Laureat nagród miesięcznika ,,Scena” za krótki utwór sceniczny (1979) i radiowej ,,Trójki” za mikrosłuchowisko rozrywkowe (1980). Z radiem współpracował na początku lat 90. jako autor słuchowisk („Trójka”,Radio Bis).
Czytelnicy wybiorą najbardziej wartościową i najpiękniej wydaną książkę dla dzieci! 10 nominowanych tytułów, wytypowanych przez grono ekspertów, można „oceniać” na portalu www.przecinekikropka.pl do 15 maja. Pozycja, która uzyska największą liczbę głosów w tym plebiscycie internetowym, zdobędzie tytuł Najlepszej Książki Dziecięcej „Przecinek i Kropka” 2009.
Z ponad 100 tytułów zgłoszonych przez polskich wydawców, jury Konkursu (w składzie: Dorota Koman – krytyk literatury dziecięcej, dyrektor promocji Międzynarodowych Targów Książki, prezes Fundacji Promocji Polskiej Książki „Ars Libri”, Ewa Gruda – krytyk literatury dziecięcej, dyrektor Muzeum Książki Dziecięcej, Ewa Świerżewska – krytyk literatury dziecięcej, tłumacz, redaktor naczelna portalu Qlturka.pl orazdr Aleksandra Piotrowska – psycholog dziecięcy, pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego) wytypowało 10 najbardziej wartościowych i najpiękniej wydanych książek przeznaczonych dla dzieci w wieku 5-8 lat. Oto one (podane w kolejności alfabetycznej):
• Aksamitny królik [Margery Williams, William Nicholson - ilustracje, Wydawnictwo Auditus Sp. z o. o.]
• Atlas Świata. Ameryka Południowa [Kinga Preibisz-Wala, Maria Deskur, Daniel de Latour - ilustracje, Wydawnictwo LektorKlett Sp. z o. o.]
• Billy jest zły [Brigitta Stenberg, Mati Lepp - ilustracje, Wydawnictwo EneDueRabe]
• Gryzmoł [Dorota Gellner, Ewa Poklewska-Koziełło - ilustracje, Wydawnictwo Bajka]
• Linnea w ogrodzie Moneta [Christina Bjőrk, Lena Anderson - ilustracje, Wydawnictwo Zakamarki]
• Maleńkie Królestwo królewny Aurelki [Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Jona Jung - ilustracje, Wydawnictwo Bajka]
• Olivia [Ian Falconer, Wydawnictwo Egmont Polska]
• Pan Mruczek i Mysia Rodzina [Danuta Parlak, Marta Pokorska - ilustracje, Wydawnictwo BIS Sp. z o.o.]
• Piaskowy Wilk i prawdziwe wymysły [Ĺsa Lind, Kristina Digman - ilustracje, Wydawnictwo Zakamarki]
• Płaszcz Józefa [Simms Taback, Wydawnictwo Format]
Oficjalne ogłoszenie wyników Konkursu i wręczenie Nagrody Dla Najlepszej Książki Dziecięcej „Przecinek i kropka” 2009 nastąpi 22 maja – podczas 55. Międzynarodowych Targów Książki w Warszawie.
Empik przeznaczy dla zwycięskiego tytułu nagrodę pieniężną w wysokości 20 tys. złotych a także przeprowadzi jego promocję (zakrojoną na szeroką skalę zarówno w salonach Empik, jak i na www.Empik.com a także na portalu www.przecinekikropka.pl) – będzie go rekomendować, polecać czytelnikom jako najlepszą książkę dla dzieci na polskim rynku.
Portal www.przecinekikropka.pl to nowy ważny element realizacji misji programu „Przecinek i Kropka” – rozwijania w dzieciach pasji do książek, zaszczepiania im nawyku czytania, pokazywania, że „Książki są fajne i kropka!”. Internet – jako medium o wciąż rosnącej roli komunikacyjnej i ogromnych możliwościach interakcji – stwarza wspaniałe warunki do „rozmowy” z najmłodszymi o książkach.
Na www.przecinekikropka.pl działa wyjątkowe Ministerstwo Książki, w którego pokojach dzieci mogą odkrywać – poprzez ciekawe animacje – historię pisma i druku a także czerpać radość z zabaw interaktywnych ze słowami i książkami w roli głównej (na portalu działają aktualnie dwa pokoje: zabawy ze słowami i historia pisma; kolejne będą uruchamiane sukcesywnie do połowy maja 2010 roku). Przewodnikami po Ministerstwie Książki są postaci Przecinka i Kropki.
www.przecinekikropka.pl to także platforma komunikacji z nauczycielami, bibliotekarzami, rodzicami – wielbicielami książek. Rodzice oraz nauczyciele znajdą na portalu szczegółowe informacje o programie edukacyjnym „Przecinek i Kropka”, a także podpowiedzi co warto czytać dzieciom. Mogą również zabierać głos w dyskusji o książkach na forum. W specjalnej sekcji dla bibliotek Empik podaje gotowy „przepis” na warsztaty o książkach (scenariusze zajęć dla dwóch grup wiekowych, gotowe materiały do pobrania a także film z przykładową lekcją).
Czy mamy jeszcze kłopoty z kulturą masową? Czy pojęcie to istnieje w dzisiejszym języku? Warto odpowiedzieć na te pytania zanim sięgniemy po arcyciekawą propozycję wydawnictwa W.A.B.
Leszek Bugajski w swojej recenzji książki “Apokaliptycy i dostosowani” zwraca uwagę na fakt, iż trudno dopasować to dzieło Eco do tego, co dzieje się w świecie kultury. Kultura masowa nigdy nie jest taka sama. Ewoluując utrudnia życie badaczowi, który decyduje się wydać o niej książkę.
Mamy więc “Apokaliptyków i dostosowanych” w kilkadziesiąt lat po ich oficjalnej premierze. Trzydziestoparoletni Eco tworzy dzieło rewolucyjne jak na tamte czasy. Pisze o kiczu, pisze o micie Supermana, pisze o horrorze. Wątek goni wątek. Pojęcie numer jeden tworzy nowe pojęcie numer dwa. Definicje zmieniają się, ulegają poprawieniu.
Eco pisze ciekawie, choć teoretyczne podejście do kultury jest niesamowicie trudne. Wszak zwierz ten epatuje milionami kolorów, odcieni, które nie ułatwiają zadania. Umberto pozostaje na straży pisania łatwego o sprawach naukowych. To mu się chwali.
Największy jednak szok przeżyli ludzie, którzy czytali, że mass media pozwalają lepiej odbierać kulturę. Promują ją, a przez to czynią ją dostępniejszą dla ogółu. Stwierdzenia te, do dzisiaj są aktualne i chyba nikt już nie zarzuca mediom kalania dziedzictwa najstarszych ksiąg i opowieści. Wprost przeciwnie – daje pole do popisu.
Pozycja obowiązkowa dla teoretyków i praktyków komunikacji. Jak i zwykłych szaraczków, którzy chcą wiedzieć więcej.
Greckie mity, może nie w całości, lecz w wybranych fragmentach nadają się do czytania dzieciom. Szczególnie, gdy w pierwszej osobie opowiada je sam Zeus.
Władca wszystkich greckich bóstw pewnie znudził się siedzeniem na tronie i postanowił opowiedzieć wszystko tak, jak to było naprawdę. “Ach! Te epopeje, te gwałtowne miłości, te zdrady, te gorączkowe walki! Ileż wspomnień!” – mówi do nas we wstępie. Prawi nam komplementy wysławiając naszą odwagę. I zachęca do nauki i słuchania jego słów. Zanurzmy się więc w tych opowieściach.
Mamy samo powstanie bogów. Mamy Kronosa i walki tytanów. Mamy powstanie człowieka i ogień wykradziony z Olimpu. Pomimo gniewu wielkiego Zeusa z rozrzewnieniem opowiada on o Filemonie I Baucis, którzy jako jedyni spodobali się władcy greckich bóstw.
Gdzieś niedaleko przechadza się Perseusz. Widzimy Tezeusza i jego działania. A na dodatek ucieka przed nami Midas, któremu najpierw marzyło się złoto, by później walczyć z oślimi uszami.
Wszystko podane mamy w narracji pierwszoosobowej przez samego Zeusa. Wbrew wizerunkowi – szanuje on nas – szarych czytelników, nazywając “Notosem” i dbając, by żadna z historii nie była zbyt długa i … nudna. Ponadto pokazuje nam więcej niż inni kronikarze dawnych dziejów Grecji. Smaczki i szczegóły dotyczące mitów o cyklopie czy Heraklesie bawią i uczą.
Mitologia – choć starsza niż świat – do dzisiaj spokojnie bawi dzieci. Nie sposób nie wspomnieć o pięknych rysunkach, jakie narysowała Julie Faulques. Pobudzają wyobraźnię i odświeżają także sylwetki tych ciosanych bóstw i bóstewek rodem z Grecji. Prosty język opisujący skomplikowane rodzinne koligacje wieńczy dzieło.
Doskonała propozycja dla ojców, którzy chcą błysnąć przed swoimi pociechami. Równie doskonała propozycja dla dzieci, które lubią bajki tak, jakby z krainy bajek pochodziły.
Polecam.
Gerard Moncomble
“Mitologia. Najpiękniejsze legendy”
wydawnictwo Rea
2010
