Kimmo Joentcie, fińskiemu komisarzowi policji z Turku, umiera ukochana żona. Kimmo traci sens życia, a w jego głowie coraz częściej gości myśl o samobójstwie… Ratuje go sprawa tajemniczej śmierci młodej kobiety, uduszonej we śnie. Kimmo czasem wydaje się, że ofiarą jest jego żona, ale właśnie to, o dziwo, przywraca go do rzeczywistości i pozwala skutecznie wykonywać służbowe obowiązki.
Wkrótce staje się jasne, że brutalne zabójstwo jest tylko początkiem horroru – młode kobiety zaczynają ginąć seryjnie w bardzo podobnych okolicznościach. Kimmo sądzi, że coś łączy go z mordercą, przecież w pewnym sensie obydwaj zaprzątnięci są, każdy na swój sposób, sprawami ostatecznymi, tak jakby równolegle zdawali sie zgłębiać mistykę śmierci…
Owe obsesje, przerażające i bolesne podróże poprzez otchłanie samotnej duszy splatają się z kryminalnym wątkiem powieści w dziwną, mroczną i narkotyczną, ale niezwykle precyzyjną całość.
Skandynawski kryminał jest smaczny – a apetyt rośnie w miarę jedzenia. Czekając na finałową powieść Larssona przyszedł czas na równie dobry (a może i lepszy) Karambol – Hakan Nesser.
Akcja nie jest skomplikowana. Lekarz po wypiciu paru głębszych śmiertelnie potrąca nastolatka. Oczywiście – jak to zwykle w przypadku takich wydarzeń bywa (noc, zimno, pada deszcz a ulica pusta) wrzuca chłopaka do rowu i odjeżdża. Wszak nie ma świadków – a takie wydarzenia mogą tylko zahamować dobrze zapowiadającą się karierę.
Lekarz szybko zapomina o tym wydarzeniu jednak nie zapomina przyjaciel, który szantażem zmusza naszego delikwenta do popełniania czynów, które coraz bardziej komplikują jego życie.
Wybranie tej książki najlepszym kryminałem anno domini 2000 roku w Szwecji nie jest przypadkiem. Łańcuch powstający w wyniku kolejnych zbrodni jest typowy – jednak sposób opowiadania o nim mistrzowski. Nie ma w “Karambolu” zbędnego biadolenia o pogodzie, szwedzkich problemach narodowych czy pijaństwie policjantów.
Psychologiczna warstwa powieści – w której rodzi się morderca – coraz zimniejszy i obojętniejszy na zbrodnie jest przednia. Dokładnie obserwujemy wszystkie zmiany, które z typowego szweda robią seryjnego zabójcę. Ba – dostajemy nawet ciekawe odpowiedzi w temacie – dlaczego tak się stało.
Psychologia, język, narracja to ogromne atuty tej powieści. Szkoda jednak, że “Karambol” nie ma swojego Wallandera, który mógłby poprowadzić i inne śledztwa. Cóż wszystkiego mieć nie można.
Jeden z lepszych kryminałów, jakie ostatnio czytałem
Karambom
Hakan Nesser
wydawnictwo Santorski&Co
2008
“Wallander” – jeden z najdroższych seriali w historii BBC o walczącym z przestępcami i własnymi słabościami komisarzu Kurcie Wallanderze – od września można oglądać w Ale Kino.
Kurt Wallander, stworzony przez szwedzkiego pisarza Henninga Mankella, to jeden z najbardziej wyrazistych bohaterów współczesnego kryminału. Ma za sobą rozstanie z żoną i próbę samobójczą córki, boryka się z depresją, kryzysem wieku średniego i napadami gniewu. A jednak w Szwecji trudno byłoby znaleźć lepszego śledczego. Bestsellerowy cykl książek Mankella doczekał się wielu ekranizacji. Ale Kino! pokaże jedną z najlepszych, uhonorowaną czterema nagrodami BAFTA – w tym dla najlepszego serialu – brytyjską adaptację. W Wallandera wcielił się wybitny aktor i mistrz kina, nominowany za tę kreację do nagrody Emmy Kenneth Branagh. Obecnie trwają prace nad kolejnymi odcinkami.
Na pierwszy sezon “Wallandera” składają się pełnometrażowe odcinki “Fałszywy trop”, “Zapora” oraz “O krok”. Premiera w ale kino! w kolejne niedziele, od 6 września, o 20:00. Powtórki w środy ok. 22:00. Filmy zostaną wyświetlone z możliwością wyboru wersji językowej (lektor lub napisy do wersji oryginalnej) i w formacie 16:9.
Przed filmem “Fałszywy trop” ale kino! zaprasza na specjalne wydanie programu “Kino Mówi Extra”, w którym o fenomenie postaci Kurta Wallandera opowie Marek Krajewski – doceniany przez krytyków i uwielbiany przez czytelników, autor najlepszych polskich kryminałów.
O SERIALU
“Wallander” został zrealizowany z dużą dbałością o szczegóły. Zdjęcia do filmów były kręcone w szwedzkim regionie Skania i w bałtyckim porcie Ystad, gdzie mieszka powieściowy bohater. Ich autorem jest Anthony Dod Mantle – współpracownik takich reżyserów, jak Danny Boyle czy Lars von Trier, z którym ostatnio zrealizował kontrowersyjnego “Antychrysta”. Największy udział w sukcesie produkcji ma jednak odtwórca głównej roli, Kenneth Branagh. Wallander w jego interpretacji to intrygująca postać, doskonale harmonizująca z klimatem filmów, które w niebanalny sposób uaktualniają klasyczną konwencję kina noir. Mistrzowska rola Branagha odzwierciedla mroczny i pełen niepokoju świat “Wallandera”, w którym widz zostaje wciągnięty w sieć intryg, narastającego napięcia i zagadek kryminalnych, a od pytania “kto zabił” ważniejsze jest “dlaczego to zrobił”.
Już wiosną ale kino! zaprasza na drugi sezon szwedzkiego serialu o przygodach komisarza Wallandera. Produkcja pojawi się na antenie Ale Kino! zaraz po zakończeniu zdjęć.
“WALLANDER” W ALE KINO!
6 września niedziela 20:00 Kino Mówi Extra – magazyn, 10 min.
6 września niedziela 20:10 Wallander: odc. 1 – Fałszywy trop (Wallander: Episode 1 – Sidetracked) kryminalny, Wlk. Brytania/ Szwecja, 2008, reż. Philip Martin, wyk. Kenneth Branagh, Sarah Smart, Sadie Shimmin, Tom Beard, 79 min. (16:9; lektor/napisy)
13 września niedziela 20:00 Wallander: odc. 2 – Zapora (Wallander: Episode 2 – Firewall) kryminalny, Wlk. Brytania/ Szwecja, 2008, reż. Niall MacCormick, wyk. Kenneth Branagh, Sarah Smart, Sadie Shimmin, Tom Beard, 88 min. (16:9; lektor/napisy)
20 września niedziela 20:00 Wallander: odc. 3 – O krok (Wallander: Episode 3 – One Step Beyond) kryminalny, Wlk. Brytania/ Szwecja, 2008, reż. Philip Martin, wyk. Kenneth Branagh, Sarah Smart, Sadie Shimmin, Tom Beard, 89 min. (16:9; lektor/napisy)
Nieznane mi wydawnictwo Rea pokusiło się o wydanie “Dzienników Sherlocka Holmesa”. Mała książeczka była by podobna do innych publikacji, gdyby nie rozbrajająca reklama: 0 procent VAT.
11 opowiadań Watsona z najciekawszych spraw najpopularniejszego detektywa wszechczasów – Sherlocka Holmesa. Morderstwa mieszające się z kradzieżami. Zbrodnie przemyślane i popełnione w afekcie. Czegóż chcieć więcej?
No właśnie – zawsze przy lekturze takich staroci zastanawia fakt, że CSI Kryminalne Zagadki (tu wpisz odpowiednie miasto) to zabawa dla dzieci. Dzięki nowoczesnej technice byle bubek może zostać detektywem. A Sherlock jest jedyny w swoim rodzaju.
Bez analizy DNA, spektroskopu i innych pierdół używając jedynie swojej ponadprzeciętnej inteligencji (oraz asystenta Watsona) rozwiązuje zagadki w zaskakująco szybkim tempie. Umie uzasadnić swój sąd jak nikt inny wskazując od razu winnego.
Holmes jest manieryczny i może sobie na maniery pozwolić (bo jest najlepszy). Nie lubi tłoku, ludźmi gardzi, ale taki los osób wybitnych. Trochę przypomina mi Adriana Monka (dlatego tylko ten serial mogę oglądać od początku do końca) niemniej nikt potem tworząc postać detektywa nie przeskoczył tego poziomu, który narzucił Sir Conan Doyle.
Doskonale zbudowana fabuła, pyszna narracja i zaskakujące finały każdego z opowiadań są gratką, która długo się nie powtórzy. Szkoda, że Holmes musiał kiedyś zginąć …
Sir Arthur Conan Doyle
Dzienniki Sherlocka Holmesa
wydawnictwo rea
2009
Znamienny tytuł, dobry autor (Marynina) i rosyjskie klimaty – klucz do dobrego kryminału.
W okolicach Moskwy w cotgodniowych odstępach czasu zaczynają ginąć młodzi mężczyźni. Wszystko wskazuje na to, że to robota tego samego snajpera. W tym samym czasie Dmitrij Płatonow – pracownik wydziału MSW do walki z przestępczością zorganizowaną – zostaje oskarżony o zabójstwo kolegi i przyjęcie 25 000 dolarów łapówki. Płatonow domyśla się, że ma to związek z dochodzeniem w sprawie przekrętów jednego z zakładów w Uralsku-18. Co więcej, ktoś zamordował jego najlepszego tajnego agenta. Funkcjonariusz musi więc na jakiś czas zniknąć.
I zaczyna się. Przypadkowo spotkana kobieta zaczyna pomagać agentowi, w międzyczasie kontaktując się z Kamieńską. Ta zaczyna wątpić w winę funkcjonariusza i metodami znanymi tylko sobie doprowadza do rozwiązania zagadki.
Ciekawe, co by było, gdyby Marynina nie pisała tylko o Kamieńskiej? Z pewnością pomysłów na kryminały by jej nie zabrakło – lecz drugiej takiej major w świecie literatury szukać ze świecą. Jej komputerowe analizy, łączenie faktów, które się nie łączą jest mistrzowskie. Brzydota i osławione kłopoty z kręgosłupem oraz awers do wysiłku fizycznego jest również znany. Czego chcieć więcej od takiej pani detektyw?
Oczywiście nie wszystko jest idealne. Znów, jak w wypadku innych książek Maryniny nie mamy jakiś ekstra obrazków z Rosji XXI wieku. Szkoda, bo byłoby to idealne.
Doskonałe tłumaczenie wieńczy dzieło, chociaż bestseller to to nie jest. Można czytać, ale nie trzeba.
Płotki giną pierwsze
Aleksandra Marynina
wydawnictwo W.A.B
2009
Marinina pisze świetnie – niestety nie wszystkie książki stanowią kawał dobrego kryminału. Tak jest w przypadku “Kolacji z zabójcą”.
Irina Filatowa, wybitny naukowiec z instytutu badawczego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, zostaje znaleziona martwa w swoim mieszkaniu. Z początku sprawa wydaje się prosta – nieszczęśliwy wypadek, spowodowany awarią elektryczności. Śledztwo ujawnia jednak, że było to okrutne i drobiazgowo zaplanowane morderstwo. Analityk milicyjny, major Anastazja Kamieńska, podczas żmudnego dochodzenia ustala tożsamość zabójcy.
Ustala ją jak zwykle – ćwicząc swoje szare komórki (chociaż powinna ćwiczyć mięśnie wymagających ostrej rehabilitacji pleców) i dochodząc do głównego sprawcy zbrodni przy użyciu analizy i wcieleniu się w rolę upartej i posiadającej druzgoczące informacje dziennikarki.
Kamieńska tym razem w formie nie jest. Akcja jest ospała, nudna i bardzo krótka (co dziwi czytając inne książki Maryniny). Mordercę poznajemy od razu i finał nie jest dla nas żadnym zaskoczeniem. Jedyny błysk to rola Nasti Kamieńskiej jako dziennikarki – to jednak za mało by wydawać ponad 30 złotych na wątpliwą przyjemność.
Na całe szczęście – podobnie do poprzednich książek mamy świetne tłumaczenie, które nadrabia inne słabiutkie walory tej powieści. Szkoda, że Marynina pisząc tu o korupcji nie pociągnęła tematu jak robi to w swoich powieściach Mankell.
Rosja widziana oczyma Kamieńskiej nie jest Rosją, jaką znamy z “Białej gorączki”. W tej i innych książkach o przygodach major Nastii brak jakichkolwiek ciekawych i mocno rozwiniętych wątków społecznych i obyczajowych. Szkoda, bo przecież wielu chce wiedzieć jak wygląda naprawdę ten kraj w XXI wieku.
Akurat na tą książkę nie warto tracić czasu. Co nie znaczy, że inne opowieści Maryniny nie są jego warte.
“Kolacja z zabójcą”
Aleksandra Marynina
wydawnictwo W.A.B
2007
Rodzinny biznes, który może się podobać. Szczególnie miłośnikom kryminałów. Na początek parę ciekawych pozycji – oczywiście miejmy nadzieję, że sytuacja będzie się rozwijać bo parę sztandarowych pozycji by się przydało.
Jak piszą właściciele inicjatywy:
Nasza księgarnia powstała z miłości do książek z tajemnicą w tle. Jest też sposobem na rodzinny biznes, w którym można realizować swoje pasje. Czy odniesiemy sukces, zależy przede wszystkim od Państwa, czyli od czytelników poszukujących mrocznych zagadek, dreszczyku emocji i dobrej rozrywki, jakiej dostarczają kryminały. Stale uzupełniamy asortyment książek i wzbogacamy katalog o nowe kategorie. Aby korzystanie z naszej księgarni było wygodne, dodajemy też opcje płatności i dostawy. Zapraszamy do zakupów w księgarni. Polecamy stale uaktualniany dział Promocje.
Mam nadzieję, że starczy im energii i cierpliwości.
Szkoda, że Larsson nie doczekał chwili gdy w milionach egzemplarzy na świecie schodzi jego trylogia. Szkoda, że nie doczekamy się jej kontynuacji, jednak to, co zostawił po sobie autor każe chylić czoła przed takim talentem.
Pewnego wrześniowego dnia w 1966 roku szesnastoletnia Harriet Vanger znika jak kamień w wodę. Prawie czterdzieści lat później Mikael Blomkvist otrzymuje nietypowe zlecenie od Henrika Vangera. Stojący na czele wielkiego koncernu magnat przemysłowy prosi znajdującego się na zakręcie życiowym dziennikarza o napisanie kroniki rodzinnej Vangerów. Okazuje się, że spisywanie dziejów to tylko pretekst do próby rozwiązania zagadki zniknięcia Harriet. Mikael Blomkvist, skazany za zniesławienie, redaktor czasopisma Millennium, przechodzi kryzys wartości i rezygnuje z obowiązków zawodowych. Podejmuje się niezwykłego zlecenia, opuszcza Sztokholm i osiada w niewielkiej wiosce na północy kraju. Po pewnym czasie dołącza do niego młoda ekscentryczna hackerka, Lisbeth Salander. Wspólnie, choć nie zawsze ramię w ramię, biorą pod lupę przeszłość klanu Vangerów i wykrywają prawdę o wiele bardziej mroczną i krwawą niż ta, którą spodziewali się odnaleźć…
Sensacja goni sensację, nowe fakty są lepsze od starych, a wchodzące w pewnym momencie nieprzewidywalne zgony tylko potęgują napięcie. Larsson umiejętnie żongluje napięciem co rusz rzucając nam rzeczy, które trudno wydedukować z poprzednich wydarzeń.
Książka ma klasę i tylko potwierdza fakt, że co kryminał ze Szwecji to pewność, iż nudy nie będzie. Jest i mistrzowska intryga i społeczny rys szwedzki (podobnie jak u Mankella). Mimo wielu aktorów i trudnych (bo szwedzkich) nazwisk lecimy przez nią z prędkością światła nerwowo spoglądając na drugą część trylogii “Millenium”.
Książka idealna w każdym calu – szkoda jednak, że na trzecią i finalną część “Millenium” w polskim przekładzie wydawnictwo Santorski każe nam czekać aż do października.
“Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”
Stieg Larsson
wydawnictwo Santorski
2008
Korzystając z dość dziwnej promocji w jednym ze stoisk na półwyspie nabyło się “Zabójcę mimo woli” mimo woli niewydawania pieniędzy na podejrzanie tanie książki. Na szczęście – zakup okazał się strzałem w dziesiątkę.
I tym razem mamy do czynienia z Anastazją Kamieńską, która jest chyba jedynym myślącym umysłem w moskiewskiej policji. Przyszywany brat przychodzi do niej z nietypowym problemem, który jak się okazuje sprawia poważne kłopoty. Major Kamieńska przy pomocy zbirów spod ciemnej gwiazdy, którzy o dziwo są erudytami rozwiązuje zagadkę wyjaśniając dawno zapomniane śledztwa.
Ma Marynina talent do pisania kryminałów. Jej “Ukradziony sen” czy “Gra na cudzym boisku” stanowiły dla mnie nietuzinkową rozrywkę. Podobne rzecz ma się z “Zabójcą mimo woli”.
Doskonała akcja, która trzyma w napięciu do ostatniej (zaskakującej niemiło – chociaż raz) strony. Idealnie odmalowane tło współczesnej Rosji z jej plusami oraz ciemnymi zakamarkami, do których nie uda nam się dotrzeć (no chyba, że z Baderem i jego “Białą gorączką”). No i kryminalistyka w najlepszym wydaniu – tego nie dostaniemy nigdzie indziej.
Major Kamieńska ma i coś z Wallandera i Herkulesa Poirot więc każdy, kto miał do czynienia z lepszą grupą detektywów powinien sobie ostrzyć zęby na “Zabójcę mimo woli”.
Doskonała pozycja na lato
“Zabójca mimo woli”
Aleksandra Marynina
wydawnictwo W.A.B
2008
