Poseł Ryszard Czarnecki napisał polityczno-kryminalną powieść z kluczem – poinformował serwis dziennik.pl. „Talentu mu nie brakuje, a w ślad za tym idzie siła charakteru i możliwości, a przecież pokazał na blogu, że umie pisać” – chwali Ryszarda Czarneckiego europoseł Tadeusz Cymański.
Książka nosi tytuł „Spinki”, który wielu kojarzy się z Adamem Bielanem i Michałem Kamińskim, specjalistami od politycznego marketingu, określanymi mianem „spin-doktorów” oraz „spinek” PiS. Ryszard Czarnecki dementuje jednak: „Jeżeli Adam Bielan i Michał Kamiński będą ciężko pracowali, to za ćwierć wieku ktoś może napisze ich biografie. Ale jeszcze za wcześniej, by byli bohaterami powieści, w dodatku mojej debiutanckiej”. Motywem przewodnim powieści Czarneckiego są spinki, ale do mankietu. Według autora te, które pojawiają się w powieści, są wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju.
Czyli piraci na letnie wieczory i poranki również.
Wszystko zaczyna się dość niewinnie i nic nie wskazuje na opowieść o piratach.Po przeprowadzce do nowego miasta wszystko układa się nie tak… Davy nie ma tu przyjaciół, szkolny gang uwziął się na niego, a do tego ojciec nie daje znaku życia. Wszystko zmieni się jednak w dniu, kiedy w ogrodzie chłopca kotwicę rzuci niezwykły statek (sic!) Wtedy zaczyna się opowieść, która zdecydowanie robi wrażenie.
Julia Golding wykorzystując piracki motyw wprowadza nas w świat nie do końca znany. Oczywiście piraci i ich znaki charakterystyczne (pirackie czaszki, rubaszne zachowanie i ostry kodeks) znamy, jednak dopiero teraz dowiadujemy się, jaką rolę odgrywają w istnieniu naszego świata – dążą do zerwania nici, która oddziela różne wymiary chroniąc nas przed totalnym chaosem.
Piraci to nie wszystko – są i dobrzy żeglarze, którzy starają się bronić harmonii. Na całe szczęście Davy najpierw trafia w ich ręce, by móc wykonać zadanie, od którego zależy cała przyszłość ziemi. Dzięki temu może pokonać swoje codzienne lęki i stać się kimś lepszym – na zawsze.
Barwny język nie stroniący od marynistycznych wstawek i pirackiej gwary przyciąga tylko kolejne rzesze zwolenników (ale i patrzących sceptycznie) na pirackie klimaty. Polecam – takie powieści powinno się czytać obowiązkowo.
Żeglując między światami
Julia Golding
wydawnictwo Nasza Księgarnia
2009
“Kryształowy Anioł” to najnowsza powieść najpopularniejszej polskiej pisarki Katarzyny Grocholi.
Judyta, obwołana najbardziej wpływową bohaterką literacką wolnej Polski, ma godną następczynię. Na niemal sześciuset stronach nowej, znakomitej powieści Kryształowy Anioł Katarzyna Grochola powołuje do istnienia Sarę. Ta inteligentna i wrażliwa trzydziestolatka, podobnie jak wielu przedstawicieli jej pokolenia, wyjeżdża z rodzinnego miasta, aby szukać szczęścia w Warszawie. Niestety to, co jest szczęściem dla męża Sary, jej przynosi osamotnienie i rozpacz. Ogromny sukces przychodzi w najmniej spodziewanym momencie i łączy się z goryczą porażki.
Takiej powieści jeszcze nie było. W Kryształowym aniele czytelnicy odnajdą niezwykłą syntezę tego, co znamy z Nigdy w życiu! i Trzepotu skrzydeł: błyskotliwe dialogi, zabawne qui pro quo, ale też duszną atmosferę dramatu psychologicznego.
Sugestywny styl Grocholi sprawia, że czytając Kryształowego Anioła, będziemy na przemian zaśmiewać się i wzruszać razem z główną bohaterką.
Czyli dlaczego Meyer i reszta powinny się uczyć od Mastertona?
W Nowym Jorku szaleje “wampirza” epidemia. Jej ofiary podrzynają gardła innym ludziom, a następnie wypijają ich krew. Ilość morderstw idzie w setki, w mieście wybucha panika. Osoby zakażone wirusem roznoszą go uprawiając seks z kolejnymi osobami, które same stają się nosicielami. Do walki z wampirami staje jasnowidz Harry Erskine, posiadający zdolność nawiązywania kontaktu z duchami. Pomaga mu jego duchowy przewodnik, indiański szaman Śpiewająca Skała, który przed laty stoczył pojedynek z najgroźniejszym z demonów – Misquamacusem. Okazuje się, że Misquamacus powrócił – w nowej postaci. W XIX wieku pewien biznesmen, z zemsty za zamordowanie rodziny przez Indian, sprowadził do Ameryki wampiry z Rumunii, które przetrwały w stanie uśpienia i odrodziły się 11 września 20O1 roku po ataku na World Trade Center…
Masterton – znany mi dotychczas z niebanalnego podejścia do spraw nadprzyrodzonych postanawia zmierzyć się z motywem wampira. Trzeba przyznać, że jako jeden z nielicznych do sprawy podszedł poważnie i nie zszargał “dobrego imienia” władców nocy (jak Meyer i reszta).
U Mastertona wampir jest zły, niebezpieczny i żądny morza krwi. Nie chodzi do szkoły, nie żywi się zwierzęcą krwią czy nie stara się zakochać w pięknej przedstawicielce rodzaju ludzkiego. Jest takim, jaki stworzyły go legendy i każda strona, która opisuje mroczne krypty z ponadprzeciętną ilością trumien wywołuje u czytelnika thrill. O to chodzi.
Autor być może przesadził z twierdzeniem, że wampiryzm przenosi się drogą płciową (chociaż jak zwykle opisy seksualnych uniesień bohaterów stanowią jego mocny atut) jednak patrząc na całość książki można mu takie fpa wybaczyć. Nawet, gdy wampiry Mastertona nie używają zębów do wysysania krwi – a bardziej gustują w ostrych narzędziach i fontannach czerwonego płynu wypływających z tętnic.
Bohaterowie jak zwykle realistyczni, ciekawi – przedstawieni wraz ze swoimi zaletami i wadami. Niemniej posiadający ogromną wiedzę na temat danego zjawiska (tu wampiryzm) dają nam nie tylko fantastyczną literacką ucztę ale także spory kawałek wiedzy na ten temat.
Przyjemnie jest czytać książkę od deski do deski (a tak jest w przypadku Mastertona). Więc nie czekać, tylko kąpać się w krwi Manitou. Najlepsza książka, jaką czytałem ostatnimi czasy.
Krew Maniotu
Graham Masterton
wydawnictwo Albatros
2007
Czyli nareszcie tajemnice kosmosu są na wyciagnięcie ręki i na zwykły ludzki umysł, który nie mógł opanować mega trudnych książek z zakresu nauki o kosmosie.
Jerzy jest niepocieszony, gdy Anna i jej ojciec muszą przeprowadzić się do Stanów, bo Eryk dostał pracę przy programie lotów kosmicznych – będzie szukać obcych form życia. Przyjaciele jednak nie rozstają się na długo. Kiedy Anna otrzymuje przerażające ostrzeżenie od kosmitów – a przynajmniej tak jej się zdaje - Jerzy spieszy na pomoc. On, Anna, superkomputer Kosmos i Ernest, irytujący nowy znajomy dziewczynki, natychmiast udają się na fantastyczną wyprawę w poszukiwaniu skarbu – po całej Galaktyce.
Akcja powieści jak na książkę, która ma nam wbić trochę do głowy rozwija się niesamowicie szybko. Nagle znajdujemy się w odległych galaktykach, które nie były nam dotąd znane z żadnych lekcji. Poznajemy dziwy nad dziwami, które opisane prostym językiem stają się dla nas tak jasne jak słońce. I lecimy dalej poszerzając naszą małą wiedzę o kosmosie.
Alfa centauri, Tytan czy system binarny – to niektóre pojęcia wyjaśnione w bardzo prosty sposób. Państwo Hawking włożyli dużo pracy w to, by po lekturze “Jerzego” każdy wyniósł choć małe pojęcie o otaczającym nas wszechświecie. Według mnie udaje im się to doskonale.
Doskonałe zdjęcia (szczególnie ziemi widzianej z kosmosu) dodają smaczku całej powieści. Trzeba również wspomnieć o doskonałych esejach, które znajdziemy w książce, a dotyczących podróżowania po wszechświecie. Czy kiedyś to się stanie? W jaki sposób? Co dzięki temu osiągniemy? Opowiadają tęgie głowy kosmicznych nauk językiem zrozumiałym (co dziwi – czytając ich inne pisarstwo).
Zadurzyliśmy się w języku, zdjęciach i ogromnie zyskanej wiedzy nie wspominając o bohaterach powieści dzięki którym możemy sobie tak podróżować. Trudno – Jerzy z pewnością nam wybaczy (podobnie jak reszta). Prawdziwy wzór pisania książek naukowych dla dzieci.
Chylę czoła i czekam na kontynuację.
Jerzy i poszukiwanie kosmicznego skarbu
Lucy i Stephen Hawking
wydawnictwo Nasza Księgarnia
2009
Biblioteka Narodowa zaprasza na uroczystą prezentację książki Kazania świętokrzyskie. Nowa edycja. Nowe propozycje badawcze, przygotowanej pod redakcją Pawła Stępnia przy współpracy Haliny Tchórzewskiej-Kabata i Izabeli Winiarskiej-Górskiej. Spotkanie promocyjne odbędzie się we wtorek, 16 czerwca o godz. 15.00, w Pałacu Rzeczypospolitej (pl. Krasińskich 3/5), a uświetni je lektura fragmentów Kazań w mistrzowskim wykonaniu Zbigniewa Zapasiewicza oraz koncert muzyki średniowiecznej (utwory Mikołaja z Radomia oraz Guilaumea de Machauta) w wykonaniu instrumentalistów zespołu Ars Nova.
Kazania świętokrzyskie są najdawniejszym zapisem prozy polskiej, a jednocześnie najstarszym zabytkiem języka polskiego, znajdującym się w zbiorach Biblioteki Narodowej. Ostatnia ich krytyczna edycja, opracowana przez Jana Łosia i Władysława Semkowicza, ukazała się dokładnie siedemdziesiąt pięć lat temu. Obecne, długo oczekiwane, najnowsze i najpełniejsze wydanie Kazań świętokrzyskich ukazuje się wraz z grupą rozpraw sumujących wyniki dotychczasowym badań i kreślących kierunki dalszych dociekań nad różnymi aspektami tego dzieła, podstawowego dla dziejów polskiej kultury i języka, a zarazem głęboko zakorzenionego w tradycji średniowiecznego kaznodziejstwa, a tym samym w tradycji europejskiej retoryki, estetyki, teologii i hagiografii. Starannie przygotowany pod względem edytorskim, okazały tom zawiera także podobiznę faksymilową rękopisu Kazań oraz inne unikatowe fotografie zabytku.
Autorzy rozpraw zamieszczonych w książce przypominają także niezwykłe dzieje Kazań świętokrzyskich, nierozerwalnie związane z polskim doświadczeniem historycznym ostatnich stuleci. Pochodzące z początku XIV wieku Kazania zostały spisane na pergaminie, który w XV wieku posłużył, pocięty na paski, do oprawy rękopiśmiennego kodeksu łacińskiego. Kodeks należał do opactwa benedyktynów na Świętym Krzyżu, na początku XIX wieku trafił do zbiorów Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. W wyniku represji carskich po powstaniu listopadowym został wywieziony wraz z innymi zbiorami do Rosji. Odkrycia ukrytych w jego oprawie 18 pasków z fragmentami Kazań dokonał w 1890 r. Aleksander Brückner, prowadzący badania w Bibliotece Cesarskiej w Petersburgu. W następstwie zwycięskiej wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku, rękopis z Kazaniami powrócił do Rzeczypospolitej, nie bez trudności, dopiero w 1925 r., jakkolwiek jeszcze w ostatnim momencie usiłował temu zapobiec „przedstawiciel Czerezwyczajki tylko dlatego, że tekst tego zabytku [...] okazał się dla niego nieczytelny, a więc i – podejrzany” (P. Bańkowski). Wkrótce rękopis został przekazany do zbiorów tworzonej wówczas Biblioteki Narodowej. Kodeks łaciński, do którego oprawy użyto Kazań, trafił ponownie do Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie II wojny światowej, po powstaniu warszawskim, został spalony wraz z innymi zbiorami w gmachu Biblioteki Ordynacji Krasińskich na Okólniku. Kazania świętokrzyskie szczęśliwie ocalały z wojennej zawieruchy. W sierpniu 1939 roku umieszczone (m.in. razem z Psałterzem Floriańskim) w skarbcu Banku Gospodarstwa Krajowego, w początku września 1939 r. zostały wywiezione do Kołomyi i specjalną przesyłką dyplomatyczną ewakuowane przez Rumunię do Francji. Po napaści Niemiec na Francję w 1940 r. wyprawiono je do Kanady i zdeponowano w piwnicach Banku of Montreal w Ottawie. Po dwudziestu latach powróciły do Polski i od 1959 r. pozostają w zbiorach Narodowej Książnicy.
Książka poświęcona Kazaniom świętokrzyskim powstała z inicjatywy dr Haliny Tchórzewskiej-Kabata, redaktora naczelnego „Rocznika Biblioteki Narodowej”. Naukową redakcję nad tomem sprawował prof. Paweł Stępień (Uniwersytet Warszawski) we współpracy z dr Izabelą Winiarską-Górską (Uniwersytet Warszawski) oraz inicjatorką książki. W przygotowaniu edycji Kazań wzięli udział najwybitniejsi znawcy i wydawcy dzieł polskiego średniowiecza – prof. Wacław Twardzik (Polska Akademia Nauk) i prof. Wiesław Wydra (Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu). Poza wymienionymi już badaczami, autorami tekstów napisanych specjalnie do tego tomu są znawcy literatury i języka: prof. Mieczysław Mejor (Polska Akademia Nauk), dr Tomasz Mika (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), prof. Katarzyna Skowronek (Polska Akademia Nauk) oraz prof. Marek Skwara (Uniwersytet Szczeciński). Noty – bibliologiczną i konserwatorską – sporządzili pracownicy Biblioteki Narodowej: Sławomir Szyller i Maria Woźniak. Autorką oprawy graficznej książki jest Teresa Kawińska.
* * * * * *
„Treść Kazań świętokrzyskich to zaczątek polszczyzny, nieoszacowanej wartości zabytek kultury narodowej i zarazem dowód jej chrześcijańskich, europejskich korzeni. Niepowtarzalna, zestawiona ze skrawków pergaminu forma graficzna Kazań to jeszcze jedno potwierdzenie mocy słowa pisanego, które potrafiło przetrwać przez wieki pomimo niesprzyjających okoliczności. A historia piętnastowiecznego kodeksu skrywającego w swej oprawie paski z zapisem Kazań, jak również okoliczności ich odkrycia oraz dalsze dzieje zabytku, to jeden z niezliczonych martyrologicznych wątków kultury polskiej, która przez ostatnie tysiąc lat umiała zachować ciągłość wbrew przeciwnościom losu”.
Agent Dołu powracał już wiele razy i powracać będzie, choć nie wszystkie przejawy jego obecności zostały zarejestrowane, a nie wszystkie z tych, które zostały, mogą – ze względu na klauzulę tajności – być upublicznione.
Pozostańmy przy trzech przypadkach; najnowszy, z nich jeszcze trwa i nie wiadomo, jak się zakończy.
Meff, osobnik ponoć w pełni zreedukowany i wyegzorcyzmowany, pracuje wraz z Wolterem i Torquemadą w najniższym dziale czyśćcowego archiwum. Praca jak praca: dość nudna i monotonna. Ale niezbadane są wyroki niebios. Góra powierza mu ważną misję i wszystko by poszło zgodnie z Najwyższym Planem, gdyby nowo zwerbowany Agent Góry – jak każdy neofita – nie okazał się niebezpiecznie nadgorliwy. Ujawnienie teczki Tajnego Współpracownika nr 0001 to tylko kwestia czasu.
W kolejnym swym wcieleniu Meff ściera się przeciwnikiem, któremu na imię: dżin i nie chodzi tu o zwykłą akcję antyalkoholową.
Szatańskie ścieżki są pokrętne, a od czasu, kiedy Dół podpisał konwencję o przestrzeganiu praw człowieka, Zły może nachodzić i wodzić ludzi na pokuszenie tylko na Ziemi. Meff Fawson odkupił wprawdzie swoje grzechy, ale pozostawił syna, Matta, który dowie się kiedyś, że pochodzi w prostej linii od Księcia Ciemności i też nazywa się Meff. Meff XIV, gwoli ścisłości.
Jaką rolę ma do odegrania najmłodszy z rodu i czy uda mu się wywikłać z szatańskiej sieci? CZARCI POMIOT odpowie na to pytanie.
Marcin Wolski, Agent Dołu. Czarci pomiot, superNOWA, Warszawa 2009, s 344, ISBN 978-83-7578-019-2
Przygoda z Mastertonem zaczęła się na dobre – i jak na razie będzie trwać nadal. Tym razem na tapetę trafili “Aniołowie chaosu”.
Tym razem następuje oddech od historii sf plus horror, a wkraczamy w świat intrygi sięgającej początku naszych dziejów. Rzecz idzie o medalion (a właściwie medaliony), które pojawiły się w Babilonie. Inskrypcja na awersach głosi – Dorównać bogom. Rzecz w tym, by im dorównać należy ciągle siać chaos, który utrzymuje ludzi w ciągłej chęci doskonalenia. Medaliony były przekazywane z pokolenia na pokolenie, a kolejni orędownicy pokoju ginęli z rąk chcących dorównać bogom (tytułowe anioły chaosu). Dochodzimy do czasów obecnych, gdzie Noah, niczym nie wyróżniający się kaskader znajduje jeden z medalionów. Potem wszystko leci z górki…
Rytualne morderstwa – podżynanie gardeł (by nie można już siać zwiątpienia) oraz obcinanie jąder (by nie zasiewać ziarna kłamstwa) przybierają na sile, podobnie jak zamachy na orędowników pokoju. Dochodzimy do finału (dość zaskakującego) gdzie trup sieje się gęsto, prezydent USA ucieka przed zamachem a zemsta zostaje spełniona.
Widać, że Masterton ma także talent do kreacji misternej intrygi sensacyjno kryminalnej, gdzie nie znajdziemy bazyliszków, strzyg czy innego gatunku upiora. Mimo, że fakty (niektóre) są mocno naciągane książka pod tym względem może się podobać.
As usuall polski naród zainteresuje (i zainteresował) wątek Władysława Sikorskiego i związków Aniołów Chaosu z jego śmiercią na Gibraltarze. Wielu twierdzi, że jest on literacko naciągnięty i kłamliwy – ale co z tego? liczy się dobra zabawa i promocja naszego narodu za granicą – co zresztą Masterton robi lepiej niż sztab PR chcących Polskę wypromować.
Doskonały przykład nowych możliwości poznawanego przeze mnie autora. Mam nadzieję, że kolejne jego książki również mnie nie zawiodą.
Myślałem, że od czasów podstawówki i czytaniu paru legend bazyliszek nie pojawi się na mojej czytelniczej drodze. Na szczęście Graham Masterton postarał się o wskrzeszenie zainteresowania tym stworem całą powieść o potworze, który był postrachem Krakowa.
Według podań bazyliszek rodzi się raz na 100 lat z jaja złożonego przez koguta (inne podania mówią o wężu). Stwór cuchnie siarką i broni się kłami oraz swoim spojrzeniem. W powieści Mastertona jest trochę inaczej. Profesor Nathan Underhill, próbuje wyhodować mitycznego gryfa, by z niego pozyskać materiał do badań nad komórkami macierzystymi i zastosowaniem ich w leczeniu wielu chorób, wobec których medycyna była dotychczas bezradna. Doktor Christian Zauber, dyrektor Domu Spokojnej Starości Murdstone, także pracuje nad odtworzeniem mitycznej istoty – bazyliszka. On jednak korzysta w swej pracy z alchemii i czarnej magii. Koniec końców jego wysiłki zostają nagrodzone w postaci prawie idealnego stwora.
Od tego momentu akcja staje się szybka i nie do końca możemy przewidzieć, co będzie się działo. Apokalipsa i śmierć wszystkich ludzi? Bazyliszek przejmuje władzę nad światem? Na szczęście nic z tych rzeczy – Underhill za wszelką cenę chce zniszczyć dzieło Zaubera i pomóc żonie, która od spojrzenia bazyliszka zapadła w śpiączkę.
Przenosimy się do Krakowa (jak ja kocham te rodzinne klimaty ) i poznajemy genezę powstania stwora w XX wieku. Masterton dokładnie – bez koloryzowania (ale i bez przekłamań) opisuje polską rzeczywistość i z tego powodu należy mu się szacunek.
Szacunek również dla wnikliwego opracowania tematu nie tylko bazyliszków, ale również gryfów czy innych stworzeń, które pojawiają się na kartach książki. Doskonale przytoczone źródła (szczególnie kroniki Kadłubka) robią wrażenie – Masterton wykonał kawał dobrej roboty przy powieści, która przecież nie do końca ma być do bólu rzeczywista.
Jak zwykle doskonała narracja i niesamowity epilog daje nam doskonałą lekturę na letnie wieczory. Zastanawiam się tylko (i obawiam) by legendy o gryfach, bazyliszkach i innych stworach pozostały tylko legendą (nawet gdyby miały ratować ludzkie życie). Tak będzie lepiej i przyjemniej dla nas wszystkich.
PS> Radzę także przeczytać to, jeśli mówimy już o Mastertonie.
Bazyliszek
Graham Masterton
Wydawnictwo: Rebis , Styczeń 2009
Czy można napisać coś dla młodych, dojrzałych ludzi, co nie będzie kolejną sagą o wampirach (nikogo nie obrażając)? Wydawać by się mogło, że nie – jednak Suzanne Collins “igrzyskami śmierci” udowodniła, że jest zupełnie inaczej.
Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w Głodowych Igrzyskach, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo przez telewizję.
Tak w telegraficznym skrócie wygląda początek 3-tomowej (w Polsce na razie mamy tylko “Igrzyska Śmierci) sagi o losach Stanów Zjednoczonych w niedalekiej przyszłości. Jednak ta przyszłość niebezpiecznie w wielu elementach przypomina nam czasy, w których żyjemy (no może z małymi wyjątkami).
Mamy więc różne społeczne grupy, które żyją w określonym dystrykcie (od najbogatszego do najbiedniejszego). Biedni głosu nie mają – muszą być posłuszni najbogatszym i od nich (nomen omen) zależy ich życie. Kulminacją takich rządów są właśnie igrzyska śmierci, które transmitowane (jak Big Brother) 24 godziny na dobę wyłaniają zwycięzcę, który może żyć bez trosk do końca życia. Oczywiście, aby zwyciężyć należy zabić swoich przeciwników więc krew i trup sieje się gęsto.
Na całe szczęście Katniss Everdeen – nastoletnia mieszkanka 12 dystryktu i dobrowolna uczestniczka igrzysk (a także nasza narratorka) udowadnia, że można w tym całym ogromie zła pokazać pozytywne uczucia, jak przyjaźń, zaufanie czy miłość. Czy jednak są one do końca prawdziwe? Z pewnością trzeba przeczytać książkę, by naprawdę dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi
Akcja rozwija się w dość szybkim tempie, które nie pozwoli do końca skupiać uwagi na wizji autorki dotyczącej obrazu USA w przyszłości. Nie szkodzi – losy bohaterów są tak intrygujące (i tajemnicze), że nawet zakończenie książki nie pozwoli nam przejść do porządku dziennego (bo kończy się znamiennym KONIEC CZĘŚCI PIERWSZEJ). Oczywiście pozostaje nam czekać na polskie wydanie 2 kolejnych tomów, które mam nadzieję, rozwieją wątpliwości i odpowiedzą na pytania zawarte w części pierwszej.
Zdecydowanie jedna z lepszych książek, jaka ukazała się ostatnio na rynku (równocześnie z audiobookiem, którego fragment można posłuchać tutaj). Nie można przejść obok niej obojętnie, bo taka powieść zdarza się raz na kilka lat.
Polecam.
Igrzyska śmierci
Autor: Suzanne Collins
wydawnictwo Media Rodzina
2009
Sławomir Mrożek i jego rysunki w wydaniu on-line! Doskonałe poczucie humoru, spostrzegawczość i błyskotliwość Sławomira Mrożka w zabawnej rysunkowej pigułce. Łamiąc stereotypy bawi i jednocześnie zmusza do refleksji nad światem, który nas otacza.
8 maja Poemat odjazdu Andrzeja Mandaliana został wybrany polską nominacją w pierwszej edycji nagrody literackiej miasta Gdańska “Europejski Poeta Wolności”. Pozostałych siedmiu kandydatów znamy już od roku. Laureata poznamy w marcu 2010.
- Polską nominację jury wybierało spośród siedmiu zgłoszonych propozycji. Dyskusja skupiła się ostatecznie na trzech książkach – Poemacie odjazdu Andrzeja Mandaliana, Nauce chodzenia Tadeusza Różewicza oraz debiucie młodej poetki Magdaleny Bielskiej, Brzydkie zwierzęta – powiedział Krzysztof Pomian, pełniący obowiązki przewodniczącego jury.
Gdańska Nagroda Literacka „Europejski Poeta Wolności” została ustanowiona w marcu 2008 roku. Jej celem jest wyróżnienie i promocja zjawisk poetyckich, które podejmują jeden z najistotniejszych dla współczesności temat wolności, a jednocześnie charakteryzują się wybitnymi wartościami artystycznymi.
Każda edycja konkursu „Europejski Poeta Wolności” trwać będzie dwa lata i składać z kilku etapów. W pierwszym roku nominowane tomiki zagraniczne zostają przetłumaczone i wybrana zostanie polska nominacja do nagrody. W drugim roku danej edycji nagrody jurorzy wybiorą laureata. O tym, kto zostanie zwycięzcą pierwszej edycji nagrody, dowiemy się w marcu 2010 roku. Na laureata nagrody Europejski Poeta Wolności, oprócz pamiątkowej statuetki, czeka 100 tys. zł.
ale przeczytać trzeba.
książka pod tym względem może się podobać.
