Kiedy kończy się karierę sportową nagle – przez kontuzję, świat wali się w jednej chwili. Dobrze, kiedy sportowiec ma scenariusz na czas po. Gorzej, gdy musi zmierzyć się z rzeczywistością od razu. Nicola Keegan w “Pływaniu” przedstawia nam ten problem dokładniej.
Na konferencji prasowej po Małyszomanii nie mogło oczywiście zabraknąć pytań o to jak będzie wyglądało życie polskiego mistrza po zakończeniu jego przygody na skoczni. “Co będę jutro robił? Nie wybiegam aż tak daleko w przyszłość” – zażartował Małysz, zapytany o jutrzejszy poranek, po chwili jednak dodając. “Będzie impreza z innymi zawodnikami, więc tam pójdę. Jutro rano pewnie będę spał”.
Philomena Ash to zupełnie inny przypadek. Od kiedy rodzice zabrali ją na basen w wieku czterech miesięcy Pip twierdzi, że woda to cały świat. Nic innego się nie liczy – w wodzie nie ma chorób, ludzie nie umierają a życie płynie – dosłownie. Przychodzą pierwsze sukces, w tym te olimpijskie, oraz pierwsze życiowe porażki. Ryba w wodzie na lądzie zaczyna się gubić.
I to w książce z miotłą jest najlepsze. Walka z samym sobą, z przeciwnościami losu, walka z ludźmi nieprzyjaznymi trzyma nas do końca. I choć skupialiśmy się na pływaniu to jednak z czasem o nim zapominamy. Liczy się tylko wyścig z życiem. Czy zdąży?
Facebook jest bardziej rozpoznawalny niż Bóg chrześcijański. Jednak po lekturze “Milarderów z przypadku” trzeba powiedzieć sobie jasno – powstanie książki twarzy ma korzenie niesamowicie gnuśne i nie do przyjęcia.
Ten obecnie jeden z najpopularniejszych portali społecznościowych (pół miliarda aktywnych użytkowników, sto milionów osób zapisanych w ciągu ostatniego pół roku) to jednocześnie prężnie działające przedsiębiorstwo warte miliony dolarów.
Zanim jednak facebook stał się stroną obowiązkową dla każdego z użytkowników, był skromną stroną internetową znaną tylko nielicznym studentom Harvardu, służącą głównie do oceny atrakcyjności studentek (Hot or not). Studentki zresztą nie były zachwycone tym, że ktoś ukradł ich fotografie…
Spuścmy zasłonę milczenia na wstepowanie do bractw, picie i pierwsze stosunki seksualne, które przewijają się w książce. Przejdźmy do rzeczy, która jako jedyna czyni tę książkę wartą przeczytania – kto jest twórcą serwisu?
Czy człowiek w sandałach, miłośnik płatków i swoich kręconych włosów? A może grupa studentów, która zleciła mu wykonanie takiego serwisu. Wszelkie poszlaki wskazują na to, że Mark Zuckerberg pomysł sobie przywłaszczył. I jeszcze oszukał swoich wiernych wspólników. O czym świadczą zresztą ugody zawarte z ludźmi zamieszanymi w projekt facebook.
Ben Mezrich odtwarza dialogi i sytuacje, które towarzyszyły powstawaniu facebooka. Choć czasem czyni to nieudolnie i nudnawo pokazuje nam obraz sytuacji.
Czy kiedyś dowiemy się, jaka jest prawda? Pewnie nie, jednak ziarno zostało zasiane. Dla wyjaśnienia – Mark Zuckerberg nie brał udziału w tworzeniu książki.
“Miliarderzy z przypadku Początki Facebooka. Opowieść o seksie, pieniądzach, geniuszu i zdradzie”, Ben Mezrich, W.A.B. 2010.
Czytasz czasami horoskopy? Spokojnie, nie ma się czego wstydzić – to samo robi codziennie sto milionów Amerykanów, a sześć milionów było gotowych zapłacić astrologowi za analizę swojej osobowości. Obrazu dopełnia jeszcze Ronald Reagan, konsultujący ze znawcą tajemnych wpływów nieba daty swoich wystąpień i rozkład lotów Air Force One.
Richard Wiseman stawia pytanie: czy to naprawdę działa? Czy istotnie data ich urodzin lub dzień założenia firmy może być kluczowy dla przyszłości człowieka albo przedsiębiorstwa?
To tylko jeden z problemów, którymi zajmuje się autor Kodu szczęścia. Analizuje także fenomen kłamstwa (czy na pewno potrafimy rozpoznać oszusta?), sekrety przesądów (czy mają jakieś uzasadnienie?), zagadnienia psychologii decyzji (co wpływa na nasze wybory?), różnice między naszymi deklaracjami i zachowaniami (kiedy idą w parze?) oraz próbuje ustalić, jaki jest najśmieszniejszy dowcip na świecie (może to jeden z tych, które znasz?)
Przytacza wyniki bardzo wielu eksperymentów, w tym także własnego pomysłu. Jeden z nich miał rozstrzygnąć, czy istnieje miłość od pierwszego wejrzenia oraz jak najlepiej kogoś poderwać.
Mankell to nie tylko doskonały kryminał, ale również ciekawa opowieść o dorastaniu i problemach, jakie niesie ono ze sobą. Doskonale udowadnia to “Podróż na koniec świata”
Piętnastoletni Joel właśnie skończył szkołę i zamierza zostać marynarzem. Nieoczekiwanie otrzymuje jednak tajemniczy list, w wyniku czego postanawia odnaleźć swoją mamę. Pojawiają się trudne pytania, na które Joel musi znaleźć odpowiedź. Czy to się uda?
Mankell kreuje (nie tylko w tej książce) postać Joela, chłopaka, który uzupełnia skandynawskie kreacje najmłodszych. Joel jednak nie jest tylko optymistycznym przedstawicielem środowiska. Problemy i zagmatwane losy życiowe Mankellowego bohatera nie czynią tej książki lekkiej, łatwej i przyjemnej. Jednak taka literatura jest nam potrzebna.
Jak zwykle mistrz kryminału stara się dać receptę na problemy współczesnego świata. Doskonale analizuje szwedzkie społeczeństwo ujawniając jego problemy. Podoba się taki styl, który pozwala znaleźć ważne dla nas stwierdzenia.
Ciekawa rzecz – polecam.
“Podróż na koniec świata”
Henning Mankell
W.A.B
2010
Marek Radziwon w “Iwaszkiewiczu – pisarzu po katastrofie” odpowiada na pytanie, które stawiają sobie badacze i miłośnicy jego literatury. Dlaczego Jarosław w pewnych ważnych momentach zachowywał się tak, a nie inaczej?
“Nieprędko ktoś będzie interesował się moją biografią” – pisał Iwaszkiewicz w “Dziennikach”. Pewnie dziwi się pisarz widząc potężne dzieło Radziwona. Poruszamy się w nim od czasów najdawniejszych – czytamy o początkach znajomości rodziców Jarosława, poprzez jego narodziny i dzieciństwo aż do czasu śmierci.
Iwaszkiewicz był pisarzem wybitnym i posiadał tego świadomość. “Matkę Joannę od Aniołów” czy “Panny z wilka” można czytać, czytać, czytać… Interpretacja i odkrywanie pisarza takiego formatu na nowo to czysta przyjemność. Pewnie to skusiło Radziwona na napisania tej książki.
Dużo miejsca poświęca autor kwestii niemieckiej, której nikt do tej pory tak nie rozwijał. Doskonały jest także materiał fotograficzny zawarty w książce – od czasów dzieciństwa aż po śmierć pisarza. Ile można wyczytać z twarzy, gestów, mimiki. Jarosław pijący zdechłą lurę, Jarosław z Johnem Steinbeckiem czy Rubinsteinem. To dobry początek materiału na kolejną – tym razem książkę foto o pisarzu.
Świetna rzecz z serii “Fortuna i fatum”. Kawał potężnej pracy, która uzupełnia pierwszą biografię Andrzeja Zawady. Prosić tylko wypada o kolejne – tak dobrze książki.
“Iwaszkiewicz Pisarz po katastrofie”
Jarosław Iwaszkiewicz
W.A.B
2010
Piętnastoletni Joel właśnie skończył szkołę i zamierza zostać marynarzem. Nieoczekiwanie otrzymuje jednak tajemniczy list, w wyniku czego postanawia odnaleźć swoją mamę. Matka opuściła go, gdy był mały i od tej pory nie dała znaku życia. Chłopak wyrusza w wielką podróż w towarzystwie ojca, który zdaje się skrywać jakąś tajemnicę z przeszłości.
Czy dojdzie do spotkania? Czy wyprawa do Sztokholmu okaże się tylko fascynującą przygodą, a może wywróci świat Joela do góry nogami? Jaki będzie finał prywatnego śledztwa prowadzonego przez nastoletniego bohatera?
Zwięzły, hemingwayowski styl… Podróż na koniec świata, choć stanowi integralną część cyklu o Joelu, z powodzeniem można czytać jako odrębną, w pełni autonomiczną powieść.
„School Librarian Journal”
Opowieść o Joelu frapuje i wzrusza.
„School Librarian”
Henning Mankell (ur. 1948) to jeden z najpopularniejszych pisarzy szwedzkich, wybitny dziennikarz i człowiek teatru. Stał się sławny dzięki serii kryminałów, których bohaterem jest komisarz Wallander. Książki Mankella publikowane są w trzydziestu dziewięciu krajach. On sam mieszka na zmianę w Szwecji i Mozambiku. Zdobył wiele wyróżnień literackich, a ponadto Erich-Maria-Remarque-Friedenspreis za szczególne zasługi w obronie praw człowieka (2009). Odnosi także ogromne sukcesy jako twórca literatury dziecięcej i młodzieżowej, za którą został uhonorowany Nagrodą Astrid Lindgren (1996). Nakładem W.A.B. ukazało się dotychczas jedenaście jego powieści dla dorosłych, w tym książka spoza cyklu kryminalnego – Comédia infantil (2008), oraz cykl o nastoletnim Joelu: Pies, który biegł ku gwieździe (2008), Cienie rosną o zmierzchu (2009) i Chłopiec, który spał pod pierzyną śniegu (2009). Podróż na koniec świata to czwarta i ostatnia część opowieści o Joelu.
Aleksandra Marynina przenosi akcję swoich powieści do kurortu gdzieś nad Morzem Czarnym.
Niejaki Stasow z Moskwy spędza tam urlop wraz ze swoją małą córeczką. Niedaleko jego żona, związana ze światkiem filmowym, przebywa na Prestiżowym Festiwalu. Problem w tym, że nagle zaczynają ginąć aktorzy i aktorki, którzy mają szansę na główną nagrodę. Kto zabija? Stasow postanawia pomóc kolegom z prowincji, jednak napotka na mur uniemożliwiający mu dobre prowadzenie śledztwa.
Marynina nawet bez Kamieńskiej może się podobać. Realia rosyjskiej policji znane nam z jej poprzednich książek występują i teraz. Korupcja, procedury i niewłaściwi ludzie na niewłaściwym miejscu to przykry obraz tych służb, które Kamieńska ujawnia. Wychodzi na jaw doświadczenie autorki w policyjnej pracy.
Główny bohater “Czarnej listy” – Stasow jest już mniej ciekawy niż Kamieńska. Bystry, szybki w działaniu i skuteczny nie wyróżnia się niczym szczególnym. Ponoć mężczyźni bardziej wolą czytać o sobie, jednak ten eksperyment jej się nie udaje. Możemy podróżować po całej Rosji, jednak z panią major.
Książka warta przeczytania. Czekamy na kolejne – równie ciekawe
Tomek Kwaśniewski swoim “Dziennikiem taty” łamie kłamliwy stereotyp ojca, który dziećmi zajmuje się tylko od święta. Pisze także o problemach bycia rodzicem, o czym większość autorów milczy.
Starsza córka i młodszy syn nie dają Kwaśniewskiego wytchnienia. O ile mały może tylko siknąć na tatę w najmniej oczekiwanym momencie, o tyle córa sprawia więcej problemów. Nie chce się ubrać, nie chce się rozebrać. Nie chce jeść, nie chce pić i czasem nie chce być przedstawicielką płci pięknej. Wywołuje to u ojca (i matki też) zdenerwowanie, którego świadkami są najmłodsi.
Oczywiście dzieci to także przyjemność. Miłe chwile spędzone na zabawie, podczas spacerów – to tylko niektóre pozytywne aspekty całej sytuacji. Pierwsze słowa, pierwsze uśmiechy rozczulają nawet mężczyznę, który jest uważany za prymitywa.
W ogóle Tomek Kwaśniewski wziął się za złe stereotypy. Ojcowie w “Dzienniku taty” nie boją się mówić kocham, tęsknię, przepraszam. Biorą urlopy wychowawcze i w swoim gronie rozmawiają o zupkach, kupkach i paru innych – dziecięcych sprawach. Podchodzą do sprawy poważnie i przejmują się swoją rolą.
Kwaśniewski analizuje rolę ojca w XXI wieku. Nie ma lekko tatulo, któremu trudno nie wracać ranki i wieczory. Trudno, bo tęskni za dziećmi i żoną. Kto by pomyślał, że uczucia wyższe kiedyś wezmą górę w odwiecznej roli ojca – surowego i zarabiającego na dom.
Doskonała i przednia narracja dodaje całego uroku. Czekam na kolejny dziennik – tym razem ze wspomnieniami trochę starszych dzieci oczywiście polecając “Dziennik taty”. Piękna rzecz, od której trudno się oderwać.
Z okazji obchodów jubileuszu MROCZNEJ SERII – 50 TRAFIONYCH KRYMINAŁÓW przygotowaliśmy dla Was niezwykłą NIESPODZIANKĘ.
Chciałbyś zjeść kolację w towarzystwie Królowej rosyjskiego kryminału?
Zagraj o KOLACJĘ Z MARININĄ!
Wystarczy, że wyślesz na adres mailowy promocja@wab.com.pl uzasadnienie DLACZEGO właśnie CIEBIE powinniśmy zaprosić na tę kolację.
Kolacja odbędzie się 20 maja w klimatycznej restauracji KAMANDA LWOWSKA w Warszawie ul. Foksal 10.
www.kamandalwowska.pl –> Kamanda Lwowska – Smaki ze Lwowa – Tradycja wielkich biesiad.
Osoba, która wygra naszą zabawę, będzie miała możliwość zabrać ze sobą osobę towarzyszącą. Podczas kolacji obecny będzie tłumacz.
NA WASZE ODPOWIEDZI CZEKAMY DO 16 MAJA.
OGŁOSZENIE WYNIKÓW KONKURSU 17 MAJA GODZ. 18.00 (na stronie www.wab.com.pl oraz na profilu facebook Wydawnictwa W.A.B.)
Przygotowaliśmy NAGRODY DODATKOWE: 2 osoby, które napiszą ciekawe uzasadnienie, a nie wygrają nagrody głównej-kolacji, będą mogły spotkać się z Aleksandrą Marininą na jubileuszu MROCZNEJ SERII w Ambasadzie Federacji Rosyjskiej 19 maja o godz. 18.00 (wstęp tylko z zaproszeniami)
Czy mamy jeszcze kłopoty z kulturą masową? Czy pojęcie to istnieje w dzisiejszym języku? Warto odpowiedzieć na te pytania zanim sięgniemy po arcyciekawą propozycję wydawnictwa W.A.B.
Leszek Bugajski w swojej recenzji książki “Apokaliptycy i dostosowani” zwraca uwagę na fakt, iż trudno dopasować to dzieło Eco do tego, co dzieje się w świecie kultury. Kultura masowa nigdy nie jest taka sama. Ewoluując utrudnia życie badaczowi, który decyduje się wydać o niej książkę.
Mamy więc “Apokaliptyków i dostosowanych” w kilkadziesiąt lat po ich oficjalnej premierze. Trzydziestoparoletni Eco tworzy dzieło rewolucyjne jak na tamte czasy. Pisze o kiczu, pisze o micie Supermana, pisze o horrorze. Wątek goni wątek. Pojęcie numer jeden tworzy nowe pojęcie numer dwa. Definicje zmieniają się, ulegają poprawieniu.
Eco pisze ciekawie, choć teoretyczne podejście do kultury jest niesamowicie trudne. Wszak zwierz ten epatuje milionami kolorów, odcieni, które nie ułatwiają zadania. Umberto pozostaje na straży pisania łatwego o sprawach naukowych. To mu się chwali.
Największy jednak szok przeżyli ludzie, którzy czytali, że mass media pozwalają lepiej odbierać kulturę. Promują ją, a przez to czynią ją dostępniejszą dla ogółu. Stwierdzenia te, do dzisiaj są aktualne i chyba nikt już nie zarzuca mediom kalania dziedzictwa najstarszych ksiąg i opowieści. Wprost przeciwnie – daje pole do popisu.
Pozycja obowiązkowa dla teoretyków i praktyków komunikacji. Jak i zwykłych szaraczków, którzy chcą wiedzieć więcej.
Tomasz Konatowski w “Wilczej wyspie” pokazuje, że nadgorliwość i nagromadzenie przeróżnych środków stylistycznych służących opisaniu sprawy nie zawsze wychodzi powieści na plus.
Na jedną z warszawskich przystani Wisła wyrzuca ciało młodego mężczyzny. Gustav Rytterberg, syn szwedzkiego biznesmena, zaginął kilka tygodni wcześniej. Do akcji wkracza Adam Nowak, który w “Wilczej wyspie” nie zjednuje sobie przyjaciół.
Jest drażliwy, chaotyczny i bardzo nieprzewidywalny. Męczy nas ciągle opowieściami o przegranych swojej ulubionej (warszawskiej) drużyny. Poza tym dochodzą do tego jeszcze problemy z dziewczyną (narzeczoną), która uparcie dąży do zalegalizowania związku.
W takich warunkach nie da się pracować. Nie da się także czytać tak wysokociśnieniowej opowieści, która wybucha i to nie za sprawą morderstw czy brawurowego rozwiązania zagadki.
Są jednak i plusy takiej opowieści. Szwedzi, Hindusi czy inne narodowości przewijające się w książce w pewnym momencie zaczynają przypominać szwedzki świat Mankella. Nietolerancja, rasizm i inne problemy dobrze opisuje Konatkowski. Szkoda, że nie podejmuje się podania recepty, którą Nowak mógłby wygłosić w finale powieści.
Zgrabnie językowo, jednak reasumując – zachwycony nie jestem.
Kiedy kończy się karierę sportową nagle – przez kontuzję, świat wali się w jednej chwili. Dobrze, kiedy sportowiec ma scenariusz na czas po. Gorzej, gdy musi zmierzyć się z rzeczywistością od razu. Nicola Keegan w “Pływaniu” przedstawia nam ten problem dokładniej.
