Moda na Schmitta za sprawą jego nowej książki znów ożywa. Warto więc wrócić do początków jego obecności na polskim rynku wydawniczym. Na początek “Pan Ibrahim i kwiaty Koranu”.
Kiedy mały Momo podkrada smakołyki w sklepie pana Ibrahima, nawet nie podejrzewa, że stary Arab, który tak naprawdę wcale nie jest Arabem, stanie się wkrótce jego przyjacielem i duchowym przewodnikiem. Nie podejrzewa, że ten człowiek tak zmieni jego życie. Nie podejrzewa, że może być tak bardzo szczęśliwy. Ale po kolei…
Momo jest wyznania mojżeszowego. Ibrahimowi bliżej jest do Koranu. Te dwie religie, które za bardzo nie pałają do siebie miłością w książce Schmitta stanowią tylko tło do właściwego sensu opowieści. Można być szczęśliwym i będąc Żydem i będąc Muzułmaninem. Poza tym nie każdy Żyd to złodziej, a Muzułmanin to terrorysta.
Takie utarte schematy tylko utrudniają nam życie, co pokazuje przykład Momo. Maska, którą zakładamy; poza, którą przybieramy winny być jedyne i prawdziwe – nasze. Inaczej ciężko z tego życia się cieszyć, o lekkości bytu nie wspominając.
Schmitt ma lekkie pióro, które czyta się z przyjemnością. Analiza ludzkiego bytu zarówno widoczna w słowach jak i ukryta gdzieś pomiędzy kropką i przecinkiem robi wrażenie. I nie ma racji dziennikarka “Przekroju” porównując autora “Oskara i pani Róży” do Coehlo. Emmanuel to zupełnie inna – wyższa półka. I w myśli i w słowie i w …. (właściwe wpisać).
Wyśmienita literatura.
“Pan Ibrahim i kwiaty Koranu”
Eric Emmanuel Schmitt
Znak
2004
Eduardo Mendoza w swojej debiutanckiej powieści pokazuje, że charakterystyczny dla niego humor i nieznany dotąd kryminalny zmysł.
Akcja jak zwykle toczy się w Hiszpanii. Przebywamy w Barcelonie roku pańskiego 1917. Miastem wstrząsa konflikt między walczącymi o swoje prawa robotnikami a właścicielami fabryk. Walka toczy się o wysoką stawkę. W tajemniczych wypadkach giną przywódcy strajków, a władze robią niewiele, by schwytać winnych. W centrum tych wydarzeń znajduje się młody pracownik kancelarii prawnej Javier Miranda.
Jak to zwykle w opowieściach Mendozy bywa akcja poprzez powiązania zaczynają być dla Javiera iście kafkowskie. Bohatera “Prawdy” nie opuszcza dobry humor do samego końca, chociaż wydarzenia następujące po sobie do śmiesznych nie należą.
Walka o władzę, morderstwa oraz ciągłe kłamstwa – to tylko niektóre elementy układanki, jakie składają się na prawdę w sprawie Savolty. Bo prawda jest najważniejsza, tylko trudno do niej dojść. W Barcelonie początku XX wieku wielki przemysł ściera się z walczącymi o swoje prawa związkami zawodowymi. I do końca nie wiadomo, po której stronie stanąć. Czy bardziej pokrzywdzeni są robotnicy czy przemysłowcy? Odpowiedź nie do końca kryje się w książce.
Jak zwykle Eduardo Menodza pokazuje prawdziwy majstersztyk literacki kreśląc opowieść, od której nie można się oderwać. Wątek kryminalny, w którym krew leje się hektolitrami pokazuje kawał dobrej literatury tego gatunku. Dawka dobrego humoru jest tylko doskonałym uzupełnieniem całego obrazu.
Mendoza, jakiego lubimy. Warto.
Eduardo Mendoza
“Prawda w sprawie Savolty”
Znak
2010
Czy dieta to nasza nowa religia? Czy piękne ciało jest gwarancją szczęśliwego życia? Czy post jest reliktem przeszłości? Tosty i posty/Posty i tosty to książka, która pokazuje dwa różne podejścia do jedzenia: cielesne i duchowe, i obie te postawy odziera ze złudzeń.
Kilka razy w roku postanawiasz, że tym razem na pewno schudniesz. Dziwisz się, że bohaterki ekskluzywnych czasopism są uśmiechnięte i zawsze świetnie wyglądają. Wydaje ci się, że kiedy zrzucisz kilka zbędnych kilogramów, odmienisz swoje życie i dowiesz się, czym tak naprawdę jest szczęście. Słuchasz więc rad koleżanek i postanawiasz wybrać dietę odpowiednią dla siebie. Jednocześnie stajesz przed dylematem: mięso z rusztu czy kotlet sojowy, jabłka czy czekolada, dieta Atkinsa czy 1000 kcal?
Tosty i posty to niezwykły przewodnik po złożonym świecie diet i odchudzania, pokazuje pułapki i niebezpieczeństwa z nimi związane, a jednocześnie pozwala zrozumieć, dlaczego tak trudno zrzucić zbędne kilogramy.
Saad Saad jest młodym, wykształconym człowiekiem. Ma kochającą rodzinę, czułe siostry i wspaniałego ojca – który z mądrością i wyczuciem prowadzi go przez świat literatury i sztuki. Kiedy młodzieniec poznaje piękną Leilę, zdaje się, że nic nie może zniszczyć ich wspaniale zapowiadającej się przyszłości.
Nic oprócz wojny.
Wojna zabiera Saadowi wszystko – kochającego ojca, siostry, a przede wszystkim Leilę, miłość jego życia. By ratować matkę, decyduje się na opuszczenie zajętego przez Amerykanów Iraku i niczym współczesny Ullises, Odys, rusza w pełną przygód tułaczkę za chlebem, wolnością, uczuciem. W wędrówce towarzyszy mu duch ojca, który nie opuści syna w chwilach nawet największego zwątpienia – w chwilach, gdy przy życiu trzyma tylko jedno – nadzieja.
Eric Emmanuel-Schmitt używa wspaniałej historii Odysa do nakreślenia historii współczesnego wygnańca. Człowieka pozbawionego języka, kultury, a nawet imienia, człowieka, który gotów jest wyrzec się tożsamości, by pomóc najbliższym, by pomóc sobie. Na drodze Saada, tułacza, stają bohaterowie znani z kart Homera – Cyklop, czarodziejka Kirke. Z dystansem właściwym greckim bóstwom przyglądają się oni wędrówce, w której Itaką staje się Anglia, a przewodnikiem – przypadkowo spotkani imigranci, podobni Saadowi tułacze, dla których Europa jawi się ziemią obiecaną.
Schmitt prowokuje czytelnika do namysłu, do zastanowienia się nad samotnością i wyobcowaniem przybyszów coraz liczniej napływających do Europy. Pokazuje, jaką cenę musieli oni zapłacić za życie z dala od swoich rodzinnych domów. Tam, gdzie zacierają się granice, stara się przekonać nas autor, wciąż tli się nadzieja, nadzieja na wspólne życie w pokoju i przyjaźni.
Amadeusz Mozart oczarował Schmitta, gdy ten miał lat 15. Z czasem zainteresowanie twórczością mistrza rosło…
Pisarz zaczyna powoli wgłębiać się w świat muzyki, którą kiedyś stworzył Amadeusz Mozart. Listy, które pisze do kompozytora, to właściwie quasi-autobiografia pisarza – zapis jego młodzieńczych fascynacji oraz intelektualnych i artystycznych wyborów.
Ta książka Schmitta jest bardzo osobista. Nigdy autorowi nie zdarzyło się tak obnażyć przed czytelnikiem. Młodzieńcze lata spędzone w depresji. Następnie śmierć ukochanej, która poruszyła nim niesamowicie. Potem pogodzenie się ze światem i znalezienie złotego środka w “walce” ze światem.
Filozofia Schmitta może się podobać. W każdej – nawet najgorszej chwili życia pisarz nie załamuje się i podchodzi do wszystkie z należytym poczuciem humoru.
“Dajesz mi mądrość powiedzenia „tak”. Dziwnie jest mówić „tak”, gdy całe stulecie, gdy moje wykształcenie i nasze ideologie dają mi złudzenie, że jestem silny i powinienem mówić „nie”. Tego wieczoru przebaczyłem sobie. Przebaczyłem sobie, ze nie mogę zmienić świata, ze nie umiem rywalizować z naturą, gdy ta nas niszczy, że za całą broń mam jedynie współczucie. Tego wieczoru przebaczyłem sobie, że jestem człowiekiem. Dziękuję.”
Do książki dołączona jest płyta z wybranymi przez autora fragmentami utworów Mozarta. Doskonała muzyczna lektura.
Eric Emmanuel Schmitt
“Moje życie z Mozartem”
Znak
2008
Jak na przestrzeni wieków zmieniały się sposoby złapania mordercy wyjaśnia Jurgen Thorwald w “Stuleciu detektywów”.
Kryminały interesowały mnie mocno do czasu, gdy bohaterowie zaczęli korzystać z komputerów, telefonów komórkowych i innych zdobyczy techniki. Przestali szperać w śmietnikach w poszukiwaniu poszlak, wygodnie usiedli w biurze i nic oprócz przedstawiania wyników analiz do nich nie należy. Taka jednak kolej rzeczy i Holmes już nigdy nie wróci.
Jurgen Thorwald w sposób arcymistrzowski przedstawia nam historię postępu kryminalistyki. Podług niej każda pisarska opowieść wygląda blado. Ileż to musieli się namęczyć nasi pra pra pra pra pra dziadkowie badając wpływ postrzałów na śmierć człowieka. Jak dowiedzieć się, z jakiej broni wystrzelono i kto jest mordercą? Można dowiedzieć się u Thorwalda.
Postrzały to jednak pikuś w porównaniu z rozdziałem poświęconym uduszeniu oraz utopieniu. Pierwotne sposoby wykrywające najpierw morderstwo a potem sprawcę każą padać na kolana przed takimi tytanami pracy. I dziwi fakt, że mimo nowoczesnej techniki dzisiaj nie można tak szybko rozwiązywać zagadek niektórych morderstw.
Wszystko to poświadczone dokładnymi opisami ówczesnych śledztw oraz metod prób i błędów w przeprowadzaniu doświadczeń, które stanowią podwaliny pod nowoczesną kryminalistykę. Mroczne laboratoria dodają temu tylko uroku.
Ekonomię na wesoło chce wykładać coraz więcej mniej lub bardziej uczonych głów. Niestety niewielu udaje się wybić z tłumu. Książka Kamili Wilczyńskiej bez reklamy z pewnością trafi pod strzechy.
Co to jest domowy budżet i jak nim racjonalnie gospodarować? Dlaczego gminy i miasta mają ciężki orzech do zgryzienia planując swoje coroczne budżety? Co daje oszczędzanie i czy warto grać na giełdzie? To przykłady pytań, na które autorka znajduje odpowiedzi proste i potrzebne.
Prostota “Spacerku z ekonomią” ma duże znaczenie. Sama nauka nie jest ciekawa w wersji akademickiej, a i media mówiąc o ekonomii nie zachęcają do zainteresowania się nią. Dlatego posługiwanie się przykładami z życia wziętymi ma niebagatelne znaczenie w zachęcaniu do pogłębiania ekonomicznej wiedzy. Proste wyjaśnianie złożonych pojęć działa tylko na korzyść tej publikacji.
Należało by teraz pójść za ciosem i wydać kolejną część ekonomii – tym razem dla trochę starszych fanów ekonomii.
“Spacerkiem z ekonomią”
Kamila Wilczyńska
Zysk i S-ka Wydawnictwo
2010
O autorce:
Prof. Kamila Wilczyńska w latach 1951-1999 pracowała w Akademii Rolniczej w Poznaniu, również jako kierownik Katedry Ekonomii. Od 1999 roku wykłada problemy współczesnej gospodarki polskiej i światowej w Wyższej Szkole Handlu i Usług w Poznaniu, której jest rektorem. Jest autorką dwóch książek dla młodzieży: “Czy chcesz być bogaty? – Przedsiębiorczość bardzo młodych” i “Maciek chce być dobrym gospodarzem”, na podstawie których powstał scenariusz filmu edukacyjnego I programu TVP “Maciek, rower i ekonomia”, a także m.in. podręcznika “Ekonomia stosowana” oraz współautorką książki “Mierz zamiary na siły”, wprowadzającej w tematykę ekonomiczną uczniów klas 4-6.
Zwycięzcami 21. edycji Konkursu Książka Roku 2009 zostały: “Magiczne Drzewo. Czerwone Krzesło” Andrzeja Maleszki, “Bardzo biała wrona” Ewy Nowak, “Mój pierwszy alfabet” Elżbiety Wasiuczyńskiej i “Podręczny NIEporadnik. Do czego nie służy młotek” z ilustracjami Pawła Pawlaka. Gratulujemy!
17 grudnia w Bibliotece Głównej m.st. Warszawy odbyła się uroczysta gala wręczenia najbardziej prestiżowych nagród w dziedzinie literatury i grafiki książkowej dla dzieci i młodzieży – “Książka Roku” – przyznawanych od 21 lat przez Stowarzyszenie Przyjaciół Książki dla Młodych – Polską Sekcję IBBY.
Nagrodę Książka Roku w kategorii literatura przyznano Andrzejowi Maleszce za książkę dla dzieci Magiczne Drzewo. Czerwone Krzesło (Znak).
Brawa dla wydawnictwa Znak, które rozumie, jak ważne jest wykorzystywanie Facebook’a. Dobrze prowadzona strona fanów serii “Punkty przełomowe” aż prosi się o naśladowców.
Przecież nie tylko Znak wydaje książki w ramach serii X, czy jednego (a dobrego) autora lub też o jednolitej tematyce (historia).
Miejmy nadzieję, że przed premierą “Być jak Steve Jobs” – planowanej w wydawnictwie Znak na styczeń 2010 roku.
Pojawiły się nowe, jak zwykle niepotwierdzone, informacje na temat tabletu marki Apple. Urządzenia ma się pojawić w ciągu najbliższych miesięcy.
Apple Tablet, jeżeli informacje CNN są prawdziwe, pojawi się na początku przyszłego roku. Obsługa urządzenia będzie się odbywała całkowicie poprzez interfejs dotykowy na ekranie, który będzie 10- lub 12-calowy. Za wygląd interfejsu ma odpowiadać bardzo wydajna karta graficzna a samo GUI będzie mieszanką tego, co znamy z iPhone’a i Mac OS-a.
Apple Tablet ma być również wyposażonyt w kamerę internetową, dzięki której będzie można prowadzić bez problemu konferencje biznesowe. Urządzenie ma występować w różnych odmianach, które będą różniły się sposobem łączności z siecią (3G, WiFi i inne). Cena Tableta ma wynosić między 600 a 1 000 dolarów.
Czy można recenzować modlitewnik? Pomysł iście niedorzeczny – jednak spróbować warto.
Ojciec Leon Knabit – jeden z najbardziej znanych polskich duchownych, ceniony kaznodzieja, mnich z klasztoru w Tyńcu pod Krakowem, rekolekcjonista, który stał się gwiazdą mediów – w grudniu będzie obchodził osiemdziesiąte urodziny!
Z tej okazji doskonały prezent zrobiło mu wydawnictwo Znak wespół z Benedyktami. Modlitewnik ojca Leona to pewnie wymarzony prezent dla zakonnika, który jak żaden przedtem wydeptał nową ścieżkę ewangelizacji.
Do ręki dostajemy cacko edytorskie, które przypomina stare benedyktyńskie książki. I dobrze, że nie ma formatu modlitewnika – sama nazwa jest tu bez znaczenia. Oprócz modlitw na każde (nawet najbardziej ekstremalne okazje) dostajemy fragmenty brewiarza, pisma świętego przeplatane refleksjami Ojca Leona.
Zakonnik z Tyńca znów udowadnia, że religia i czytania, które słyszymy raz na rok nie muszą być nudne. W każdym zawsze odnajdziemy coś uniwersalnego, coś z czego czerpać możemy przez całą naszą ziemską drogę. Polecam szczególnie fragmenty, które odnoszą się do świąt – dobrze, że jest ktoś przypominający o ich prawdziwym – niekomercyjnym wymiarze.
Ojciec Leon nie mógł wyobrazić sobie lepszego prezentu, który daje nam poznać tajemnice królestwa niebieskiego. Bo jak czytamy w Ewangelii św. Mateusza:
„Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją.”
Ojciec Leon Knabit
Modlitewnik ojca Leona Knabita
wydawnictwo Znak
2009
Malcolm Gladwell i jego nowatorskie teorie pokazują, że wszystkie pomysły marketingu są stare i należy je wyrzucić do kosza.
Napisanie tej książki z pewnością było punktem przełomowym w życiu Malcolma Gladwella – dzięki niej stał się guru zarządzania oraz zyskał miano jednego z najbardziej wpływowych ludzi na świecie.
Guru nowoczesnego marketingu odrzuca wszelkie nowinki. Wraca do korzeni, do wydarzeń, które miały miejsce na początku wieku XX. Może to wywołać zawał u nowoczesnych speców do wpływania na ludzi – jednak po lekturze Punktu przełomowego każdy będzie chciał stosować właśnie te metody.
Weźmy na przykład prawo garstki. Dlaczego firma, która myśli o zakończeniu swojej działalności – przez niespodziewany (i niewywoływany przez nią) splot przypadków staje się dochodowa. Ba – zyski jej rosną w dużym tempie, a nauka z prostego faktu pozwala wybić jej się na rynek światowy?
Dlaczego Ulica Sezamkowa nie jest dobrym programem edukacyjnym dla dzieci? Dlaczego warto najpierw sprawdzić dokładnie produkt, a dopiero potem wypuścić go na rynek?
Kogo możemy nazwać mawenami rynku i jak wykorzystać ich dla dobra swojej firmy?
Na te pytania nie przeczytacie odpowiedzi w książce Gladwella. On daje tylko doskonałe przykłady, które powinny wywoływać burzę mózgów czy to w małej firmie czy w dużej korporacji. Dzięki pomysłom i analizom autora można osiągnąć wiele – ale i wiele stracić, gdy niedokładnie przyjmiemy jego naukę.
Wszystko to napisane w mistrzowski sposób doskonale łączący historię z teraźniejszością. Widać, że seria Punkty Przełomowe wydana przez ZNAK jest strzałem w dziesiątkę, który uzupełnia lukę na polskim rynku wydawniczym.
Uzupełnia też lukę w myśleniu speców od marketingu, które dopiero teraz może przynosić ogromne korzyści.
Polecam
Malcolm Gladwell
Punkt przełomowy
wydawnictwo Znak
2009
Warto zobaczyć.
